“Last Christmas I gave you my heart”

And the very next week, you threw me away. Wham bam thank you ma’am. Tossed outside. Littered even, because although they did not mind buying me, taking me home and decorating me, a proper funeral for he who was so charming during the dark christmas days was too much to ask.

They did not even have to bury me entirely, I still had my roots. However, by the time they found me, I already spent too long in a cold, wet ditch. A sweet guy still wanted to plant me but it was too late, I was dead inside.

I feel stupid and ashamed for thinking that those people would take care of me if I was good to them. However, I feel even worse for the victims I made. Indeed, to grow into this beautiful tree, I took up a lot of valuable space. Space stolen from other living creatures. For ten years, I selfishly took and took. The sunlight, the water, the space, … And I gave nothing in return. No nest for birds, no flowers for insects, no seeds for rodents.

Out of the millions of passersby that did not even gave me a second look, there was this one guy who picked me up. I told him my story. He kindly listened. He told me he was sorry it took him so long. He understood. I was not the first victim to cross his path. He asked me if he could reshape me into a lovely, symbolic icon of a tree. A tree that would proudly stand there for everyone to admire once again, whilst at the same time serving as a reminder of the worldwide abuse.

He told me it would be a drop in the ocean at best, but that was more than anybody ever did for me. I was mentally exhausted, on the brink of a burn-out but his random act of kindness gave me the strength for one last push. It turned out to be a Christmas miracle for me, so if you share my story maybe it will help somebody else as well? #meTree

Last Xmas - Final Photo Cropped

The chase is better than the catch

Beginnen met een knipoog naar een Scooter-song, het lijkt niet te passen in een context met bedenkingen over moraliteit. Ik begrijp echter alle trucjes van dat liedje en bijhorende clip (dirt bikes, parcous, leuk meisje, parallelmontage) en ik begrijp dat het niet veel om het lijf heeft. Bijgevolg wordt zo’n liedje snel gelinkt met marginalen, margies voor de vrienden. Het verschil ligt hem vooral in de mate van bewust zijn. Ik ben heel tolerant en sta open voor veel visies, zolang de vertolker zich maar bewust is van wat hij doet. Daar wringt natuurlijk vaak het schoentje!

Ogenschijnlijk tegenstrijdige belangen behartigen is me niet vreemd, maar iemand “dierenmoordenaar” toeroepen langs de kant van een verkaveling op weg naar het zondagse stukje gebraad of rosbief bij oma, dat gaat gewoon te ver. Je hoort het: het jachtseizoen is ondertussen weer volop aan de gang. De tableau’s met fazanten, hazen, vossen, reeën, everzwijnen, … sieren menige gracht. Vermits de habitat van de jager, net als dat van zijn wild, steeds meer wordt volgebouwd, komen twee werelden die gevoelsmatig ver van elkaar af staan, fysiek vaker en vaker dicht bij elkaar. Dat leidt vervolgens tot potsierlijke uitingen van hypocriet idealisme.

Het pleit wel weer extra voor de jager, want nooit of te nimmer hoor ik over een incident of conflict met agressie. Hij staat er nochtans met de tweeloop in de hand. Ik zou een tikje met de kolf tegen het hoofd of een achterwerk vol hagel nog een begrijpelijke reactie vinden. Gelukkig is de jager verstandiger dan de uitjouwer. Gelukkig heeft die laatste geen reden om dat formidabel stukje gereedschap in huis te mogen halen. Hm, eerst Scooter en nu pro-wapenwet?! Mja, die nuance is mij ook vreemd. Doe er mee wat je wil, feit blijft dat het nooit de jager is die toevallige voorbijgangers de middenvinger geeft, steeds omgekeerd.

Fyfan Vegan 15 - The chase is better than the catch.jpg

“Dichter bij de natuur dan het jagen, vangen of vissen van een dier en het bereiden, kom je niet.” Het is een vaak gehoorde verheerlijking uit het kamp van de oerinstinct omarmende man. Terecht, ik weiger om oogkleppen op te zetten of een drang te ontkennen. Die drang is bij mij momenteel enkel latent aanwezig want ik streef een zo gezond mogelijke dieet na en daarin is nu éénmaal geen plaats voor dierlijke producten. Hic et nunc is het voor mij mogelijk om zo’n eetpatroon aan te houden, maar dat kan snel veranderen? Immers, alles kan … alles kan.

Postapocalypstische verhalen en Prepper-documentaires gaan er bij mij gretig in. Het is makkelijk om overtuigingsbevestigende theorieën te horen, maar ik heb – helaas of gelukkig – geen tijd om zelf zulke voorbereidingen te treffen. Bovendien, je moet de problemen pas oplossen als ze zich stellen, maar ja de boer in mij, hij boerde voort. Dat neemt niet weg dat hij zondag eens niet met de duiven kan gaan spelen (net als paardrijders houden deze er overigens van om dieren te gebruiken, niet van het dier zelf). Genieten van het moment én je voorbereiden op de toekomst kunnen én moeten dus hand in hand gaan. Ik heb daarom heel erg genoten van Meateater op Netflix.

De serie volgt een jager op verschillende van zijn uitstappen en toont één van de meest eerlijke manieren om vlees te eten. Net zoals zelfgekweekte groentjes beter smaken dan die uit de supermarkt, smaakt eland ook beter als je een week in een koud en nat bos heb vertoefd om het te schieten. Er sterft natuurlijk een dier voor, daar kan je niet onderuit, maar dat is dan ook het enige wat je rationeel tegen het jagen op wild kan inbrengen. Het duurt hooguit luttele seconden vooraleer het geschoten dier er het loodje bij legt. Van een lijdensweg is bijgevolg geen sprake. Dat is bij supermarktvlees wel behoorlijk anders!

Er zijn ongetwijfeld instanties van stroperij of onverantwoorde afknallers. Er zijn ook mensen die onverantwoord met de wagen rijden, dat is geen smoes om elke automobilist verwijten naar zijn hoofd te gooien. Openlijk protest tegen de jacht komt er vooral omdat het nog steeds geoorloofd is, bon ton zelfs, om zich aan te stellen over emoties die men ervaart bij het zien van een proces zo oud als de aarde zelf. Met andere woorden, oogklepjes-mensen die hun vlees in de supermarkt halen omdat ze te lafhartig zijn om de waarheid onder ogen te zien, verwijten jagers dat zij het wel kunnen en het bijgevolg beter aanpakken. Wie herinnert zich Kalfje Willy nog? Ook de aanwezigen op die barbecue hadden dus het recht om de voorbije maand te gaan stemmen!

De hypocrisie gaat echter nog verder. Naar sportvissers in provinciale domeinen worden zelden of nooit verwijten geroepen. Terwijl die niets beters te doen hebben dan een ganse namiddag te verkwanselen met het pesten en verwonden van vissen zonder enig doel, op amusement na. Het dringt blijkbaar niet door dat de haak van de vislijn zich door de vis boort, waarna die vervolgens aan het lijntje gehouden wordt tot hij de strijd opgeeft en gewogen kan worden. Op zich is dat niet anders dan een pijl met touw eraan in een everzwijn schieten om het vervolgens (met man en macht) onder controle te houden en het op de balans te gooien. Selfie niet vergeten natuurlijk.

Aanraken is opeten!

Trouwens, het veroordelen van het schieten van everzwijnen of vossen stopt doorgaans vlug als de vos in de vuilbak van het Warandepark niet voldoende eten vindt en zich te goed doet aan de kippen in een stadstuintje. Of als die kippenren ratten en muizen aantrekt, dan spant men plots vallen en strooit men vergif. Op zich is dat niet anders als de boer die duiven schiet omdat ze zich tegoed doen aan zijn veevoer. AirArmsHuntingSA is een interessant YouTube-kanaal waar het indammen van ongedierte vaak aan bod komt, op de sereenst mogelijke manier. Niet shockerender dan een boom die wordt omgezaagd of een sla die wordt geoogst, maar toch heeft YouTube algoritmes voorzien die zijn inhoud op de achtergrond trachten te duwen. Onder dat mom zijn vele onschuldige vrouwen de brandstapel opgegaan, de massa heeft nog steeds slechterikken nodig om te lynchen.

Het zijn trouwens niet enkel wilde dieren die kippen doodbijten. Drie jaar terug werden de mijne doodgebeten door honden van margies die geregeld uitbraken. Daar werd geen enkel gevolg aan gegeven want het waren maar kippen. Bovendien staat de wetgevende macht machteloos tegen dat soort schorriemorrie. Erger nog, die wetgevende macht is zich zelf niet bewust van zijn idiote gedrag. Fazanten kweken is helemaal gereglementeerd, die mag je niet zo maar houden en afschieten, maar kippen slachten kan naar hartenlust. Een fazant schieten of een kip de kop afhakken, dat komt volledig op hetzelfde neer but some are more equal than others.

Dat was trouwens niet mijn eerste of enige ervaring met loslopende, agressieve blaffers. Al wandelend met mijn hond, is het meermaals tot een handgemeen gekomen. Als fietser kon ik iets makkelijker het hazenpad kiezen, maar wandelaars te lui om hun hond bij te houden of boeren die hun hond opzettelijk los lieten waren legio. Nooit of te nimmer heb ik echter één jachthond op me af weten komen. Wat wel vaak gebeurde is dat de jager met één fluitsignaal de hond gedwee deed gaan liggen en in tegenstelling tot de huisdierhonden bleef die ook telkens liggen in plaats van me na drie seconden achterna te sjezen.

Spoor ik dan iedereen aan om te gaan jagen. Uiteraard niet, maar ik maan de vleeseter wel aan om zich een beetje bewust te zijn van zijn gedrag en de hand in eigen boezem te steken vooraleer gratuite verwijten te uiten. Spullen gaan stuk, leven gaat dood. Pief, poef, paf: idioten, stop met je geblaf!

 

Recept: “Pas de lapin au vin”

Fyfan Vegan 15 - Pas De Lapin Au Vin

Veganistisch koken is niet hetzelfde als klassiekers bereiden zonder vlees. Het vraagt een gans andere denkwijze. Die levert doorgaans betere en smakelijkere gerechten op, maar voor wie soms toch hunkert naar een klassieker heb ik goed nieuws: wild in de rode wijnsaus kan je perfect bereiden zonder wild. Dat gaat bovendien sneller en veel goedkoper. Stoof een ruime hoeveelheid gesnipperde uien of sjalotjes aan, peper, zout en kruiden. Blus met rode wijn en bind met Maïzena. (Opgelet: in sommige bindmiddelen zit melkpoeder of palmvet.) Voeg erwtjes uit de vriezer toe en bak er kroketjes bij. Blikje tomaten erbij kan.

Ética o plomo

When I said Fyfàààn was back with a vengeance, I was not lying. Fyfàààn komt echter niet zo maar willekeurig terug. De mensheid brengt hem naar boven, en eigenlijk moet ik onze Lieve Heer daar dankbaar voor zijn. Zonder de mensenhaat en dominante factor zou ik het al lang begeven hebben.

 

FyfanVegan, zes jaar, eerste les godsdienst. De directie van de dorpschool waar ik naartoe moest, vond het niet nodig om te vragen wie godsdienst of zedenleer wou volgen. Dus FyfanVegan heeft één les christelijke leer moeten ondergaan. Toen de lerares verhaaltje na verhaaltje over de meest fantasierijke, ongeloofwaardige idioten bleef vertellen, kon ik me op een gegeven moment niet weerhouden om luidop maar beleefd op te merken: “maar juffrouw, dat kan toch helemaal niet!”. Haar reactie was allesbehalve professioneel. De machtsmisbruikende, truttige, gefrustreerde manier waarop ze repliceerde: “jawel, dat kan wel!” … deed mijn hoofd tussen mijn armen op het gekraste lessenaartje vallen en wegdromen, het eerste van vele geweldvisioen-dagdromen. Helaas niet voor ik een kwezeltje hoorde zeggen: “ja, als de juffrouw dat zegt dan is dat toch zo”. Boenk, elk gevoel voor humanisme was ik daar ineens voorgoed kwijt. De idee dat het vechten tegen de bierkaai zou zijn, putte me toen al compleet uit.

FyfanVegan, zestien jaar, les zedenleer of te wel vrijzinnig humanisme. Er werd een documentaire getoond over dierenmishandeling. Het beeld dat me bijbleef: chinezen die katten levend frituren en er mee staan te lachen. Die dag besefte ik dat vrijzinnig humanisme een contradictio in terminis is. Dat de leerkracht daar vooraan net zoveel dogma’s stond te verkopen die ik klakkeloos diende te aanvaarden dan degene in de godsdienstles. Het was me namelijk niet toegestaan om het menselijk leven waardeloos én zelfs als slecht te beschouwen. Ik mocht dus niet kritisch denken, geen oefening in de ethiek maken. Was mijn mening niet degene die hij predikte, dan had ik de boter gefret. Mijn cholesterol schoot vanzelfsprekend de hoogte in.

Fyfan Vegan, zesendertig jaar, Netflix comedy special van Ricky Gervais. Hij heeft het over de Yulin Dog Meat Festival. Dieren slachten (mensen, koeien, honden, …) en eten is in mijn ogen sowieso erg rudimentair, maar goed dat zijn de meeste nu éénmaal nog altijd. Dieren folteren omdat het dan iets lekkerder zou smaken, dat is heel egocentrisch. Een hond levend villen én er nog mee lachen, dat tart toch wel alle verbeelding. Dan begrijp ik niet waarom ik medelijden moet hebben met de slechte levensomstandigheden in China. Dan begrijp ik niet waarom een leerkracht zedenleer toch vindt dat zo een mensenleven belangrijk is of dat het taboe is wanneer ik zeg dat er zonder die mensenlevens veel minder wezens zouden lijden en dat ik dat belangrijker vind. De mensenrechten in China, een veelbesproken topic. Wel, misschien moeten ze de hand eerst eens in eigen boezem steken. Cru gesteld: ze verdienen die rechten niet. Doen lijden is inherent aan elk levend wezen, maar er zijn grenzen. Indien je als mens opzettelijk zoveel leed veroorzaakt voor zo’n idiote reden, dan ben je voor mij niet enkel waardeloos maar iets dat moet bestreden worden. Rechten en respect moet je verdienen en wie niet horen wil moet voelen …

“Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.”

… helaas What goes around, comes around, dat christelijke gedachtegoed klopt niet, de notie dat later in de hemel alles rechtvaardig zal vergoed worden, is flauwekul. Dat volgzaam schaap uit het eerste studiejaar kon het waarschijnlijk niet aan om anders te geloven. Terwijl ze toch ook moest weten dat een schaap zijn en godsdienst prediken geen opportune strategie voor zelfbehoud is. De onderdanige teef spelen nog minder. Een schaap wordt gekeeld, vijf minuten en het is voorbij. De honden in China hebben een langere lijdensweg af te gaan.

 

When I said Fyfàààn was back with a vengeance, I was not lying. Fyfàààn komt echter niet zo maar willekeurig terug. De mensheid brengt hem naar boven, en eigenlijk moet ik onze Lieve Heer daar dankbaar voor zijn. Zonder de mensenhaat en dominante factor zou ik het al lang begeven hebben. Die dualiteit is mijn grootste zegen. Zonder de woede en haat zou mijn liefde en goedheid mij de das om doen. De meeste mensen hebben een harde hand nodig die ethisch verantwoord gedrag dictatoriaal oplegt. Het is zwaar en vermoeiend, maar woede is een wapen. Ik wil dat wapen wel inzetten om het slechte in de mens onderdrukt te houden en misschien ooit genoeg te hebben aan de dreiging van een wapen om immoreel gedrag te kop in te drukken. Al doet dat laatste utopie in me naar boven komen.

Fyfan Vegan 14 - Ética o plomo

Ik reageer soms hard en denk soms hard. Dat moet. Ik heb er onmiddellijk hartpijn van. Dat moet ook. I have to be bad to the bone, zodat mijn zachte merg zacht kan blijven. Mijn bewondering voor Pablo Escobar is dus niet zo oppervlakkig als de gangstah-toerist die geïnterviewd werd in de Neflix docureeks: Dark Tourist. How I came from the bottom and made it to the top, zulke verhalen blijven het goed doen. Het is echter niet de zelfverrijking die me boeit, maar wel dat hij erin slaagde zijn wil op te leggen en controle uit te oefenen op een wereld. Of de verhouding goed/slecht de moeite was? Goh, ética o plomo had ik liever als credo gezien, maar wie ben ik om te oordelen. Hij gaf mensen wel een keuze: of je gedraagt je correct of je verdwijnt. Zijn versie van correct is niet de mijne, maar ik bewonder wel dat hij de kracht had om zijn visie dag na dag te blijven handhaven. Brownie points for trying, sir!

Anja’s Fyfan-kant was helaas niet zo sterk als de mijne. Dus zeker niet zo sterk als Escobar’s. Zo stapte gisteren een dierbare vriendin van me uit het leven. Zorgzaam, lief, goede inborst, geven en nemen, … maar niet gewapend tegen de slechtheid in de wereld. Ooit vroeg ik me af waarom zulke goede mensen aan me onttrokken worden terwijl er zoveel smeerlappen blijven rondlopen. Ooit snapte ik ook niet waarom sommige mensen me zo na aan het hart lagen, terwijl ik het verdwijnen van miljoenen anderen (dierenfolteraars) toejuich. Ooit, maar het is me nu duidelijk. Goedheid is nu éénmaal een zwakte. Om aan die zwakte toe te kunnen geven, moet men heel sterk in z’n schoenen staan. Die combinatie is helaas zeldzaam.

Het spijt me dat ik niet meer voor je kon betekenen Anja. Het spijt me dat het je zo zwaar viel dat je het niet meer aankon om voor ons te blijven. Het spijt me dat er zulk een egoïstische gedachte in mij opkomt. Het spijt me dat de wereld nog steeds zo slecht is dat je er voorgoed uit weg wou. Het spijt me dat ik geen Escobar voor je kon zijn. Je keuze vereiste moed en ik bewonder je daar eigenlijk voor, maar het is moeilijk dat op dit moment in te zien en boven het verlies te plaatsen. Het ga je goed ginds. Sta me toe te geloven dat het daar beter is.

Liefde én Kalashnikovs

FyfanVegan is eventjes stil geweest, althans Fyfààààààn werd onderdrukt but he is back, with a vengeance. Ah, ik heb mijn misantroop gemist en ik voel me schuldig. Ik heb hem verstoten en hij was mijn beste vriend, maar beste vrienden vergeven elkaar. Ze moeten wel, ze kunnen niet zonder elkaar.

Al die naïeve goodie-two-shoes, ik heb er mijn buik zo hard van vol ̶ terwijl dat als veganist geen makkelijke opgave is, forever hungry. Eergisteren was er een incident op de E314. Een gezin met twee kinderen stopte er om mensen op de pechstrook te helpen, waarna ze natuurlijk werden beroofd. Was ik rechter, ik zou op de slachtoffers inpraten én hen een extra straf opleggen. Geen boete, maar een sensibiliseringscursus. Het omgekeerde van de agressie-cursus voor de geweldenaar of café-vechter.

The oldest trick in the book. Daar hadden die ouders blijkbaar nog nooit van gehoord. Of ze gehoorzaamden de wet die zegt dat je verplicht bent mensen in nood te helpen. Sed lex, dura lex, daar sta ik achter. Tenminste op voorwaarde dat die wet een klein beetje realistisch is. Iemand die midden op de weg ligt slachtoffer te spelen, een aankomende chauffeur stapt uit en op dat moment gaan zijn kompanen er met zijn auto vandoor. Zes jaar was toen ik dankzij PostbusX deze les leerde. De man heeft die aflevering blijkbaar gemist, dat kan natuurlijk voorvallen.

Heel grappig dat ze zo in shock waren, het beste argument om ze een cursus te laten volgen want er is te veel gezeverd de afgelopen decennia en mensen zien dat nu als waarheid, met alle gevolgen van dien. All you need is love?! Mijn kloten, en dat zijn er Vloamse. Dat zo’n bende debielen uit de jaren zestig zo een hoop onzin mag verkopen, ongelooflijk. Ik zou nog pro-censuur worden om de mensen tegen zichzelf te beschermen.

Niet alleen tegen zichzelf, die man is met zijn gezin onderweg. Als hoofd daarvan en bestuurder heeft hij een primaire verantwoordelijkheid: kind en gezin. Hij brengt deze letterlijk in gevaar, in een onvoorspelbare situatie. He knew the risks, he didn’t have to be there. It rains… you get wet. Ook HEAT had de man blijkbaar nog nooit gezien. Of toch alleszins niet aandachtig. Ik vind dat persoonlijk nog het meest shockerende aan het hele nieuwsitem: zulk een onverantwoorde beslissing nemen als gezinshoofd!

Nu goed, “nieuwsitem”: komkommerfeitje, want dat gebeurt natuurlijk veelvuldig. Er zullen altijd mensen zijn die niets te verliezen hebben, maar wel vinden dat ze zo maar vanzelfsprekend recht hebben op een bepaald levensniveau. Zulke mensen grijpen naar deze en andere soortgelijke technieken om zich een bepaalde materiële welvaart toe te eigenen. Het is aan elke burger om zijn verantwoordelijkheid op te nemen, dat kan de overheid niet voor ons allemaal. Al verbiedt die ons wel dat te doen. Verplicht ze ons zelfs om ons gezin voor wildvreemden in gevaar te brengen. Immers als je iemand in nood ziet, ben je verplicht die te helpen. Of zo gaat het toch in de volksmond. Daar wil ik wel wat meer over weten, want wat is hulp bieden? Laten we eens zo’n stukje wettekst lezen

“Hij, die getuige is van het ogenblikkelijk levensgevaar waarin een ander verkeert en het nalaat hulp te verlenen, zonder gevaar voor zichzelf of anderen, en indien de dood van de hulpbehoevende daarop volgt, gestraft worden met hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete.”

Het hoeft niet te verbazen dat de meeste mensen niet meer dan één zinnetje kunnen onthouden. Of zelfs maar het eerste zinsdeel. De wereld loopt namelijk vol met stompzinnige idioten. De wet stelt dat je verplicht bent iemand te helpen indien die in levensgevaar is én zonder dat er gevaar is voor jezelf. Geen van beide voorwaarden was in dit geval voldaan. Tot op welk niveau ben je vergeven omdat je dom bent en dus domme beslissingen neemt? Ik moet vaststellen dat ik totaal geen begrip kan opbrengen voor de slachtoffers van het incident op de E314. Er zijn grenzen, daarna steekt Darwins theorie de kop op.

Wat een gigantische zware strafmaat trouwens! Daar hoef ik in ieder geval niet meer van wakker te liggen. Fyfan en Vegan houden zichzelf in een gezond evenwicht. Natuurlijk wil ik dat de wereld een plek vol liefde en goedheid is, zonder nare mensen en situaties. Iedereen kan op een bepaald moment hulp nodig hebben en die wil ik hen gerust beiden. Die wereld creëren of in stand houden begint immers bij mezelf. Echter, een beetje gezond verstand is daarbij wel aangewezen.

Even tussendoor: merkt niemand op, of durft niemand op te merken dat hij die mensen langs de kant wel wou helpen maar tegelijk eventjes in Duitsland boodschappen ging doen om een beetje btw uit te sparen? Was dit weer een geval van iemand willen helpen als men zich er zelf onmiddellijk goed bij voelt maar het niks kost? En men dus eigenlijk vooral zichzelf helpt?

 

Fyfan Vegan 13 - Liefde en Kalashnikovs

Interessant is echter wel dat hij als een ware actiefilmheld de dieven achterna ging sjeezen maar het vervolgens niet verder bracht dan zijn eigen wagen de vangrail in te crashen. Shame, shame, shame on you, if you can’t dance too.  Toch is het bemoedigend dat de man zijn instincten nog trachtte te volgen. Helaas, zonder veel succes, maar wat zou je willen? Instinct is maar instinct, dat dient te worden getraind en dat is hem heel zijn leven verboden geweest. Zowel door de wet als door de hippiecultuur die zijn opvoedende ouders waarschijnlijk nog hebben uitgedragen. Als rechter zou ik hem dus de les lezen, maar hem ook hulp bieden. Enkel zo creëer ik een betere wereld en die wereld heeft zowel liefde als Kalashnikovs nodig.

De mens is fundamenteel egoïstisch dus hij moet eerst zichzelf helpen vooraleer hij iemand anders kan bijstaan. Koop een brood voor een hongerige dakloze, maar stand your ground als iemand bij je inbreekt. Nood breekt wet?! Nee hoor, sed lex, dura lex. Anders eindigen we in chaos. Wees ook kritisch als iemand claimt dat iets een wet of een norm is, een intelligent iemand doet dat niet zonder gefundeerde kennis en naar een onintelligent iemand mag je niet luisteren.

En als je iemand langs de kant van de weg wilt helpen, dan zegt de wet niet dat je zelf het ravijn moet afdalen om mensen te redden. Bel de politie, die zijn opgeleid om situaties in te schatten en adequaat te reageren. Hulp bieden wil ook niet zeggen tussenkomen in een gevecht. Film het voorval en verwittig de nodige instanties. Ligt er iemand midden op de weg, dan belt FyfanVegan de politie. De held uithangen laat ik aan professionals over. FyfanVeganista heeft me nodig, straks, morgen en volgende week. Het is arrogant te denken dat men Atlas is, we zijn maar mieren … ik bedoel mensen.

Wir haben es immer gewusst!

Het blijft me verbazen hoe zeer mensen slaafse volgelingen zijn die er toch rotsvast van overtuigd zijn kritisch na te denken. En dan heb ik het niet enkel over mensen zonder diploma, maar evenzeer over mensen met een zeer hoge universitaire graad. Dat hoeft eigenlijk niet te verbazen want ze concentreren zich beiden op het uitoefenen van én specialiseren in één strak afgelijnde taak, zo straks als het figuur van FyfanVeganista. Een ingenieur moet weliswaar over meer branie beschikken dan een strontschepper, als die capaciteit enkel wordt ingezet op een zeer nauw veld, is er geen sprake van meer persoonlijke groei.

Ook in de zogenaamd betere kringen blijft het noodzakelijk me te verantwoorden voor mijn veganistische levensstijl en is men vlug om mijn pragmatische aanpak tegenstrijdig, hypocriet, opportunistisch, … te noemen. Zo kwam ter sprake dat ik per jaar een pakje sigaretten rook. Uiteraard is het consumeren van tabak niet bevorderlijk voor de gezondheid. Al is dat in verantwoorde dosis zeker niet schadelijker dan alle andere genotsmomenten die we ons toekennen.

De stigmatisatie van de roker doet de haren in mijn nek dan ook recht opstaan. Zelfs al ben ik er dankbaar voor want ik heb geen behoefte om iemand anders stank en kanker in te ademen of mijn kleren te moeten wassen na een familie- of cafébezoek. Het is ondertussen gelukkig bon ton geworden om op dat gedrag te vitten. Terwijl de auto’s aan het rode licht staan aan te schuiven, zit er volk op een terrasje, een meter daar vandaan. Blijkbaar storen die mensen zich daar niet aan, ik wou dat ik me er niet aan stoorde. Over één sigaretje op een terras hebben ze kritiek, over honderd uitlaatpijpen niet. Helaas.

Helaas ook stokte daar de conversatie toen ik antwoordde: “gast, je woont in een grootstad. Je brengt je kinderen tussen de files door met de fiets naar school, zonder stofmasker. Je laat kinderen suikergoed rapen met carnaval. Je laat je kinderen vlees en zuivel eten dat boordevol zit met hormonen en met accumulatie van vervuilde stoffen. Je laat …” Boze blik van FyfanVeganista: time to call it quits, anders wandel ik net zoals velen tijdens het Nazi-regime gewillig de gaskamer in. We hebben allemaal een dictator waaraan we moeten toegeven, of het nu liefde, geld, status, … betreft.

Verder denken dan wat hen met de paplepel wordt ingegeven, is slechts voor heel weinig mensen mogelijk blijkbaar. Daar ben ik nog steeds zo verbouwereerd over, dat er zelfs geen plaats meer overblijft om boos te zijn.

Waarom mensen zich zo weinig verzetten wanneer ze op de trein werden gezet, houdt me al jaren bezig. Hoe je kunt verantwoorden dat iemand uit zelfbehoud de vijand hielp door vals geld voor hen te produceren? Ook daar blijf ik het antwoord schuldig op. De mens treft geen schuld voor zijn inherent egoïstische natuur, maar daarom hoeft het niet moreel goed gepraat te worden. Erkend en vergeven, dat lijkt me een veel beter idee.

In Django Unchained voert Leonardo Dicaprio’s doorgeslagen personage zijn tafelgasten neurologisch bewijs avant-la-lettre op om te tonen dat zijn zwarte slaven een groter hersendeel toegewijd hebben aan onderdanigheid. De regisseur brengt het uiteraard absurd zodat hij er mee weg komt en zulke kenmerken projecteren op huidskleur is vanzelfsprekend absurd. Toch denk ik dat hij hiermee ergens ook wilde zeggen dat sommige mensen nu éénmaal makkelijker autoriteit aanvaarden dan anderen. Of dat voor sommige mensen hun persoonlijk gewin, of verlies, in een situatie kleiner moet zijn dan voor anderen om dat gezag te aanvaarden.

 

Fyfan Vegan 12 - Wir haben es immer gewusst.jpg

Klein was het persoonlijk gewin was voor de heren VW echter niet, maar je zou denken dat je leven en dat van je familie het toch ook waard is om voor op te komen? En, oh ironie, om voor te sterven. Dat is ethisch toch veel aannemelijker als nood om de wet te breken, dan een defeat-device in te bouwen om auto’s blijven te verkopen? Leuk dat in de aflevering van Dirty Money op Netflix iemand heel voorzichtig de link legde, of de grap maakte (daarvoor is het nooit te vroeg) dat Duitsland de mensheid nu al voor de tweede keer tracht te vergassen. Dit keer wel met veel meer succes. Persoonlijk profijt werkt blijkbaar nog steeds beter dan idealen. [U kiest zelf hoe u dit interpreteert].

Andermaal zijn we allemaal makke schapen die zichzelf vergassen. Ook ik. Schipperend tussen ongeloof, boosheid, idealisme, verontwaardiging, belust op vergelding én de emotionele en financiële band met mijn eerste wagen die me zoveel herinneringen en vrijheid heeft geschonken en die ik zelf steeds met veel liefde en geduld onderhouden en hersteld heb. Helaas ben ik niet de enige die vertwijfeld niets doet. Net als in de documentaire stoppen de nieuwsfeiten vrij snel na het schandaal of eindigen ze met hilarische oneliners op Wikipedia: “Landen die boetes riskeren wegens overschrijding van hun NOx-emissieplafond, kunnen deze deels op VW proberen te verhalen. Vlaams minister van Leefmilieu Joke Schauvliege kondigde aan dat dit haar intentie is.” Als domme koeien die kakken op het gras waarvan ze eten, vervuilen we de lucht terwijl we ze inademen. Nog dommer dan een koe dus, die eet immers enkel het gras rond haar koeienvlaai op.

Verder concludeer ik nog dat alle fabrikanten in Europa zondigen en elk land zijn eigen auto-industrie beschermt vermits Europa onvoldoende macht kan uitoefenen op zijn lidstaten. Op dat vlak kunnen we dan wel weer iets leren van de VS. Tenminste als ze daar een intelligentietest zouden invoeren dat stemrecht gunt of intrekt, want zeven vette jaren en dan weer zeven magere waarin alles wordt teniet gedaan, dat heeft ook geen zin.

FyfanVeganista en ik zelf dachten luidop na over de aankoop van een nieuwe wagen. Wanneer ik zei dat ik geen VW meer zou kopen, vond ze dat ridicuul. Alle merken sjoemelen, de wereld is om zeep. We zijn dus niet meer dan een mak schaap dat geen controle heeft over zijn eigen lot? Of, als je ergens niets aan kunt veranderen, is het geen probleem? Dan toch liever die andere papzak: we zullen de problemen oplossen als ze zich stellen. Bovendien, waar gaat een Caddy Diesel van 2004 naartoe als ik hem bij de garage inruil? Naar een derdewereldland om daar nog vijftien jaar mee rond te snorren? Hun software sjoemelt wel, maar hun karren rammelen totaal niet. En stel dat hij vernietigd wordt, dan koop ik gewoon een nieuwe, mogelijks nog vuilere auto waarvan ik de productie ecologisch ook in rekening moet brengen. Waar moet ik mijn heil dan nog in zoeken?

Degelijk onderzoek of antwoorden verwacht ik hieromtrent niet over. Ik geloof niet dat een mens noch de mensheid zijn egocentrisme kan overwinnen. Europa probeert, maar schiet voorlopig te kort. Politici gaan de wereld niet redden, kapitalisme én ingenieurs zullen het moeten doen. Wat dat betreft is er licht aan het einde van de tunnel: het Leuvense Imec komt met een batterij op de markt waarmee men vijfhonderd kilometer kan rijden én die op vijf minuten is opgeladen. België boven, binnenkort althans. Hopelijk.

Lidl Effort

Op zich ben ik geen voorstander of liefhebber van de vleesvervangende producten. Ik kook liever lekker evenwichtig en stap daarbij af van de heilige drievuldigheid: aardappelen, groenten en vlees. Dan is een nepworst overbodig. Vaak zijn die alternatieve schnitzels of burgers trouwens niet veganistisch maar vegetarisch, ze zitten bovendien ook tjsokvol met allerlei troep zoals emulgatoren, E-nummers voor bewaring, zouten, smaakstoffen en zelfs palmvet! Er gaat minder dierenleed aan te pas, maar ik ben ook veganist uit gezondheidsoverwegingen. Vegetarische alternatieven zijn dus geen optie: of ik het dierenleed en vervuiling nu binnenkrijg via het vlees van de koe of haar melk, dat komt op hetzelfde neer.

Ik wens prostaatproblemen zo lang mogelijk uit te stellen, mijn cholesterol en gewicht binnen te perken te houden, een constant energiepeil en suikerspiegel te hebben zonder een drang naar compacte calorieën én ik wens geen mak schaap te zijn die geld spendeert aan allerlei producten die verpakt zijn als voedingsmiddelen maar even zinloos en schadelijk zijn voor het lichaam als tabak of alcohol. Trouwens, ook voor die producten geldt dat producenten enkel op winstbejag uit zijn en alle scrupules overboord gooien. Aanmaakmiddelen in filtersigaretten bijvoorbeeld, zodat ze extra snel vanzelf in rook opgaan. Pueblo tabak zou weliswaar geen additieven bevatten, maar waar zie je die het winkelschap domineren?!

Veganisme biedt me een kader dat me helpt om blijvend bewust te zijn van wat ik binnen prop, sceptisch te blijven tegenover wat makkelijk voor handen is. Een theorie is er echter om benaderd te worden, zo dicht mogelijk maar in de praktijk is een minuscule toegeving onvermijdelijk. Critici noemen dat hypocriet. Ik noem dat een gezond compromis aanhouden in plaats van autistisch zwart-wit denken goed te praten, voor mezelf. Soms is mijn dagschema immers zo ontzettend hectisch of bevind ik me op plaatsen waar veganisme iets is wat ik moet uitleggen of waar het zo ondiplomatisch aanstellerig zou overkomen dat ik het me niet kan permitteren.

Zo was ik afgelopen week in Aubel en omstreken, een groene parel net voorbij Luik. Fyfan Veganista en ik picknicken graag en normaal bereid ik die thuis voor. Niet alleen om geen tijd te verdoen met inkopen op een uitstapje, maar ook omdat het gewoon veel minder gedoe is om in alles te voorzien waar dat routine is. Flexibiliteit is echter een must als Dame Fortuna je een kans toewerpt en de zon weer verschijnt waardoor de mooiste persoon ter wereld die dag in de natuur met mij wil doorbrengen, samen herinneringen opbouwen, tot rust komen, … dan spreekt het voor zich dat ik maar al te graag opportunist ben en mijn prioriteiten correct inschat.

Uitgehongerd en onvoorbereid: daar stond ik dan in het dorpswinkeltje van Plombières. Terug van weggeweest, bleek dat toch een hele cultuurshock. Een koeltoog vol kaas, pensen, paté en ander lekkers van de pâturage dat eerst door de koe of het varken ging. Het enige stukje vlees dat me een beetje appetijtelijk leek was dat van de winkeldame. De mogelijkheid die het internet haar biedt om tussen de stallen en weides te wonen, maar zich toch trendy te kleden, heeft ze benut. Of trachten te benutten want she ain’t fooling me: ondertussen heeft ze zich gesetteld in haar bestaan en is ze tevreden met haar status van queen milf in het dorp van tweehonderd inwoners, maar onbewust droomt ze er toch nog steeds van om het dorp achter zich te laten en zich onder te dompelen in de stadscultuur. She knows she doesn’t have it in her en net die wijsheid siert haar, veel meer dan de goedkope Zalando-laarsjes. Gezien de prijs, waarschijnlijk geen echt leer. Dat dan weer wel.

Empty handed Down the road we go. Uiteindelijk is honger bijzonder relatief, een mens is erop voorzien om soms eens eventjes niet te eten. Dat vertraagt bovendien het metabolisme en de celdeling, dus ook de fouten in de celdeling waardoor we langer leven, op een rustiger tempo. Een valiumpje slikken is natuurlijk net iets makkelijker, maar het blijft een aanrader om het eens met wat minder calorieën te doen. Of je de wereld door een roze bril zal gaan zien betwijfel ik, maar hij ziet er toch anders uit. Op voorwaarde dat je er de tijd voor kunt nemen, anders is het hangry-gefühl onvermijdelijk.

Nu ja, een picknick met een waterflesje … men zou je al snel als partypooper of zelfs debbydowner durven gaan zien. Geparkeerd in Vaals voor een wandeling naar het drielandenpunt was er – gelukkig of helaas – een Lidl. De keten stapt dan wel af van zijn strategie als hard-discounter, ergens vind ik het toch bijzonder dat ik voor gezonde, evenwichtige voeding de supermarkt binnen stappen moet. Dat lijkt zowel in het verleden als in de toekomst erg onlogisch.

Voor mij heeft consumptie immers een zeer negatieve connotatie, daarom las ik onlangs The Future Of ShoppingEen geval van keep your friends close and your ennemies closer , The Godfather sucks monkeyballs trouwens. Volgens de auteurs gaan we terug naar kleinere, transparante concepten met een verhaal, service, persoonlijk contact, … Nou, dat was voor mij in Aubel duidelijk niet het geval. Integendeel, ik vind een gebrek aan menselijke interactie net heel erg bevrijdend en rustgevend. Vriendelijk is meestal immers fake en onvriendelijk is onacceptabel, maar beide gevallen vragen een inspanning die niets oplevert.

Er is echter licht aan het einde van de tunnel, want zo las ik ook dat retail zal verdwijnen. Als de vaatwasmachine zijn tabletjes al niet automatisch bijbesteld (machine-to-machine purchases), dan levert een drone of robot je goederen wel thuis af. Je aankoop geschiedt via een digitale interface, de robot in het magazijn maakt je pakje klaar en een andere levert het af. Prima voor mij. Zo duwt de bakker me geen oudbakken brood op, staat er geen dronken sloerie voor me aan de kassa, moet ik niet weer eens mijn beste small-talk boven halen, wordt het milieu gespaard én stopt Zalando met het uitbuiten van mensen in hun magazijn. Dat die dan helemaal geen werk meer hebben, noopt tot een basisinkomen, maar dat is voer voor een andere discussie.

Fyfan Vegan 11 - Lidl Effort.jpg

Hic et nunc moet ik dus echter nog zelf naar de TL-verlichte, raamloze supermarkt. Hoe middeleeuws toch. Barbaars rudimentair, maar op een kwartiertje had ik wel vers fruit, hummus, nep-martino, bonenburgers en dito schnitzelfs, kidney-beans, brood, olijven, noten en noem maar op. Niet alleen bleek er erg weinig troep op de ingrediëntenlijst te staan en viel de prijs goed mee, de smaak en smeuïgheid waren ook echt top. Wie had gedacht dat Lidl veganisme makkelijk, goedkoop en lekker zou maken?! De impulsverkoop van rookwaren aan de kassa zie ik nog niet onmiddellijk verdwijnen en terecht, Lidl’s huismerk sigaretten vallen goed te pruimen.

Enige nuance is natuurlijk geboden: it will never, never be the same again. Rauw gehakt of américain in je mond zendt andere signalen naar je hersenen dan een papje met dezelfde kruiden. Is dat echter geen kwestie van gewoonte en verwachtingen? Waarom voelt iedereen zoveel verliesaversie wanneer men vlees moet laten, maar gaat de Cola-Zero wel zo vlot naar binnen? Los van de smaak van Cola, die ik overigens verschrikkelijk vind, ondervind ik dat een Freeway Cola-Zero me niet dezelfde instant gratification geeft dan de ouderwets gesuikerde. De energieboost is er niet, de hoofdpijn trekt niet weg, de suikerspiegel gaat nog meer uit balans, … Terwijl suiker misschien wel minder schadelijk is dan aspartaam. Begrijpen wie begrijpen kan, maar in afwachting daarvan: smoke ‘m if you got ‘m!

It’s a, it’s a, it’s a sin!

De E314 is synoniem geworden voor file, ten alle spitstijden kost wat kost te vermijden. Vanochtend deed karma er nog een schepje bovenop door een vrachtwagen zijn lading dode koeien te laten verliezen. Dat werd wel slachtafval genoemd, maar dat waren gewoon hele kadavers. Slachtafval bestaat sowieso al niet, alles van het lijk kan en moet gebruikt worden, maar dat terzijde. Als dat vlees inderdaad niet meer geschikt was voor menselijke consumptie hebben die koeien een leven lang geleden hebben om dan op te koop toe verkwist te worden, niet gebruikt voor het doel waarvoor ze hebben afgezien. Dat vind ik toch heel erg grof. Verkwisting blijf ik decadent vinden.

Alle reacties op het betreffende artikel van ROB-tv zijn egocentrisch, ook die van de trotse opruimer. Het enige waar men bij stilstaat is de impact op hun eigen leven. Dat is volkomen logisch en begrijpelijk als je daar staat aan te schuiven en de druk van je werkgever als een hete adem in je nek voelt. Hij stinkt uit zijn bek, maar hij houdt je mond open dus je hangt van hem af. Om de rekeningen te betalen.

Ik ben dan ook dankbaar dat ik bij de gratie Gods wel de ademruimte krijg om me bedenkingen te maken: die vrachtwagenchauffeur, de lader van de vrachtwagen, de druk van de baas op de bestuurder, de druk op de baas van de maatschappij om concurrentieel te blijven … Het zou makkelijk zijn om de directe schuldige aan te wijzen aan boosdoener, maar dat is wel heel simplistisch. Die chauffeur voelt namelijk evenzeer de hete adem van zijn opdrachtgever in zijn nek. Een menselijke fout ligt altijd aan de basis maar hoe is die menselijke fout ontstaan? Door ons allemaal. Waarom men zich die vraagt niet stelt is simpel: niemand kan het antwoord aan.

Ik wil echter nog een stapje verder gaan, of stapvoets een stukje verder bollen, haha, door te beweren dat elke vleeseter in de file zijn deeltje verantwoordelijkheid dient op te nemen. Rechtstreeks en onrechtstreeks. Moet je daar echt in de file staan? Quasi iedereen staat daar om voor zichzelf te zorgen. “Ik moet wel gaan werken hé!”. Moet je dat, echt? En waarom? Om het vervolgens op zo’n dom mogelijke manier op te soeperen aan compensatieconsumisme? Iedereen heeft mijn inziens het recht om dat te doen, maar als we dat met zovelen willen blijven doen gaan we daar toch allemaal de prijs voor moeten betalen.

Extreem: men is snel om mijn bedenkingen dat adjectief toe te kennen, maar je kan er niet om heen: als we met z’n allen minder consumeren is er minder verkeer op de weg om die goederen op hun bestemming te krijgen. Indien we met zijn allen een pak minder vlees zouden eten, dan was die vrachtwagen er vanochtend niet geweest. En dan waren waarschijnlijk ook minder mensen op weg geweest om centjes te gaan verdienen om dat ridicuul dure vlees te kopen. En minder mensen op weg geweest om na jaren van ongezonde voedingspatronen stents te laten zetten. En minder dokters en verplegers op weg naar een ziekenhuis. En …

De Pet Shop Boys verwoordden het amusanter. Misschien zelfs zo catchy dat hun boodschap enkel tot hardcore fans doordringt but it still is a sin and I am still the one to blame. Always have been. De erfzonde is onvermijdelijk, maar misschien moeten we met zijn allen toch trachten om de goede weg in te slaan en van de E314 af te blijven.

When I look back upon my life
It’s always with a sense of shame
I’ve always been the one to blame
For everything I long to do
No matter when or where or who
Has one thing in common, too

It’s a, it’s a, it’s a, it’s a sin
It’s a sin
Everything I’ve ever done
Everything I ever do
Every place I’ve ever been
Everywhere I’m going to
It’s a sin

Necessity is the mother of invention. Ik vind gehakt niet lekker, te duur, heb geen vertrouwen in de oorsprong ervan en mag het van de dokter om gezondheidsredenen niet eten. Er was er dan ook geen in huis toen ik ’s avonds nog een avondmaal moest improviseren dus sprong ik op de trendy-kar. Die rijdt gelukkig wel steeds sneller: Chili Sin Carne.

Fyfan Vegan 10 - It's a sin

Ik kook graag. Ik lees ook graag. Daarom kan ik echter niet elke dag twee uur vrijmaken om daaraan te besteden. Laat staan om in speciaalzaken te gaan winkelen. Alle producten zijn verkrijgbaar in een doorsnee supermarkt. Ik kocht de ingrediënten bij Colruyt en kwam alles inclusief op één euro per megalomane portie.

Recept: kook rijst met net genoeg water om deze gaar te hebben tegen dat het verdampt is. Bespaart niet alleen fornuis-energie, ook moeite en afwas van een vergiet. Stoof uien en (verse) champignons. Giet er vervolgens een blik kidneybonen, maïs en tomantensaus op en kruidt eventueel met Ras El-Hanut (die je zelf kunt maken) of kardemom of Garam Masala. Voor de liefhebbers nog tabasco, pepers of andere pikantmakers erbij.

Smakelijk en voor degene die vanavond terug over de E314 moeten: I say a little prayer for you!

Kleine vossen bederven de wijngaard

Wie onmiddellijk aan overrijp fruit – wat een mooi eufemisme toch – denkt bij het horen van bedorven, moet ik dit keer teleurstellen. Ik wil het namelijk hebben over het verwennen van kinderen, in mijn dialect beter bekend als een rot bedorve kind of bederft t’er zo ni. Denk echter niet aan onbeleefde, lastige kinderen waarover iedereen het, meestal stilzwijgend, eens is dat het ettertjes zijn. Wel aan de onzichtbare gebruiken, ooit luxe voor onze (groot)ouders maar nu een basisbehoefte, een must. Kinderen zijn bij voorbaat rot verwend. Als hun ouders beter deden dan hun grootouders, groeien zij op met dat betere als norm: de werkelijke erfzonde.

Elke dag snel even in de douche bijvoorbeeld. Zelfs twee keer per dag lijkt tegenwoordig gebruikelijk. Dat is toch gewoon overdreven? Op het ridicule af. Een washandje aan de lavabo? Men kijk je aan alsof je een holbewoner bent. Zelfs de douchekraan dichtdraaien tijdens het inzepen is voor velen onder ons ondenkbaar. Laat staan dat men het gebruik van shampoo in vraag stelt.

Een glimmend en fonkelend overaanbod in de supermarktschappen moet er voor zorgen dat we het chemisch goedje als vanzelfsprekend noodzakelijk blijven zien. Daarvoor maken producenten niet enkel gebruik van geuren en kleuren maar ook van de verwenkoffie-strategie. Namelijk: “U daar, u bent een uniek en speciaal individu. Trakteer uzelf op een product speciaal voor u gemaakt. En als u echt moet compenseren, doe er dan nog een conditioner bovenop!”

Het shampoo-verhaal is bijzonder interessant. In sommige situaties is het gebruik van een zeepachtige substantie ook wel zo handig. Bijvoorbeeld na een modderige buitensport of stoffige werkzaamheden (hout zagen, lassen, ruwbouw, …). Het klassieke bolletje zeep klaart de klus echter even goed dan het goedje uit knijp- of pompfles. Shampoo is voor mensen geboren na 1980 een noodzakelijk basisproduct, terwijl hun ouders de klus gewoon klaarden met een blok Sunlight. Die laatste kost tegenwoordig 79ct en gaat blijkbaar zo lang mee, dat ik bij het opladen van de inboedel van een overleden koppel genoeg zeep vond voor de rest van mijn leven. En dat van mijn familie en schoonfamilie.

Sunlight zeep bevat natuurlijk ook behoorlijk wat chemische troep. Die is niet alleen schadelijk voor de gebruiker, maar komt ook in het rioleringswater terecht en moet gefilterd worden. De kost daarvan wordt natuurlijk doorgerekend. Wat niet wordt doorgerekend, krijgen we gewoon in ons drinkwater terug. Als een koe die kakt in de wei waar ze graast, gaat de mens om met zijn omgeving. En dan laat ik plastic shampoo-container nog buiten beschouwing.

Voor mij voelt het bevrijdend om weinig nodig te hebben en nog bevrijdender om zelf te kunnen voorzien in hetgeen ik nodig heb. Zo bevatten wilde kastanjes een zeep-achtige substantie die je met een minimum aan bewerkingen toe laat er je handen mee te wassen. Zelfs je kleren krijg je er mee schoon. Wilde kastanjes zijn natuurlijk slechts in beperkte mate aanwezig en zullen bijgevolg nooit een globale oplossing worden, maar het is voor mij belangrijk om me bewust te zijn van de alternatieven in plaats van klakkeloos te aanvaarden dat ik een heleboel troep nodig heb waarvoor ik me de pleuris moet werken.

Heb ik echter een alternatief voor shampoo nodig? Een decennium geleden leefde de No Poo trend heel erg. Die gelegenheid greep ik maar al te graag aan om de proef op de som te nemen. Bovendien durfde mijn zusje niet so it was up to Fyfan Vegan to pave the way. Beweerd werd dat het de eerste weken moeilijk zou zijn om je haar enkel met water te wassen. Daar merkte ik zelf niets van. Het schuimige is aangenaam tijdens het masseren van de hoofdhuid, dat op zich kun je missen, maar grondig wassen met water lukte net zo goed. Zelfs met koud water. Toch is dat niet voor iedereen zo evident. Mensen met haarkleuring, mensen met bepaalde huidtypes of huidproblemen, … enkel proefondervindelijk kan je bepalen wat voor jou werkt. Bicarbonaat (niet mee overdrijven) en appelazijn zijn twee basisproducten die ik voor mijn verzorging met huid en haar verslind. Het zou echter ook kunnen dat je huidproblemen net bewerkstelligt of in stand houdt door het gebruik van shampoo.

Het spreekt voor zich dat men zich enige luxe mag veroorloven. Wanneer die luxe echter als een basisgegeven wordt beschouwd, vind ik het problematisch. Zeker indien men zich die luxe financieel gezien niet kan veroorloven terwijl men het als een basisrecht beschouwd. Dat komt meer voor dan men denkt. Verwarming bijvoorbeeld, tot op zeker niveau is dat noodzakelijk, maar bij onvoldoende budget, dient er zuiniger om te worden gesprongen met brandstof: minder ruimtes verwarmen, de boiler omlaag draaien én een pull bij aan trekken. De smartphone is ook een typisch voorbeeld, zonder ben je uiteraard een sociale outcast, maar het is niet nodig om elke dag twee uur te bellen of een gigabyte aan mobiele data te verbruiken.

Ik geniet ervan om slecht tien euro per jaar aan gsm-kosten te hebben of om de ganse winter zonder verwarming door te komen, maar ook ik ben behoorlijk verwend. Als puber was ik trouwens nog veel meer bedorven, én me daar zelfs niet van bewust. Zo’n twintig jaar geleden at ik na de maaltijd bij bobonne steevast een chocolade wafer. Wel eerst fruit en boterhammetjes maar de pudding tummy speelde toch altijd op. Bobonne noemde dat een keer verwend. Niet oordelend of verwijtend, gewoon een vaststelling. Ik ging er niet op in, ik kon het niet vatten. Hoogstens vermoeden waar het bij haar als kind uit de oorlog vandaan kwam. “Een chocolade koekje na het eten, dat was toch wel het minste dat men zichzelf mocht permitteren?! Allé, wat vertel jij nu: shampoo een luxe?! Hoe moet ik dan mijn haar wassen?! Haha, die oude mensen toch …” Haar woorden zijn me steeds bijgebleven, maar het heeft enige tijd geduurd vooraleer ik besefte dat ze gelijk had. Echt gelijk. Geen maar. Dat is gewoon rot verwend.

  • Economisch gezien: zo’n Leo kost bijna zoveel als een broodmaaltijd terwijl het enkel voeding is voor de geest. Die instant gratification is leuk, maar voor je lichaam is het eigenlijk een pest. Meer kwaad dan goed. Bovendien is die onmiddellijke bevrediging enkel een gewoonte. Het kostte me een paar weken om daarmee te stoppen. Dan was niet alleen die drang weg, maar bleek tevens dat die Leo, Bounty of Chocolate Chip Cookie me eigenlijk totaal niet meer afging. Zelfs chocolade in het algemeen, brrr, m’n maag keert er letterlijk van om.
  • Medisch gezien: al dat palmvet is bovendien bijzonder slecht voor het slechte-cholesterolniveau. Natuurlijk at bobonne vroeger veel meer vet. Van het zelf vetgemest varken ging niets verloren. Al zeker het vet niet. In die tijd was er kennis, geld noch aanbod om voldoende calorieën binnen te krijgen met enkel noten, zaden, avocado’s, … En blijkbaar was dat vet toch van een minder kwalijke aard. Vorige week is ze opgenomen in het rusthuis. Voornamelijk omwille van beginnende dementie, van stens geen sprake.
  • Maatschappelijk gezien: die compacte calorieën zorgen ook voor de obesitas-epidemie. Niet alleen is die suiker-vet combinatie iets dat inspeelt op ons diepste overlevingsinstinct, het is ook gewoon verslavend. Voor veel mensen, mezelf incluis, is het niet mogelijk om met mate te genieten. Of is hun idee van matigheid compleet irrationeel. Fyfan Veganista’s discipline is verbazingwekkend en bewonderenswaardig: één chocolaatje per week, fondant. De uitzondering bevestigt de regel. Nu ja, in vino veritas, niet waar lieverd? Roken, uitlaatgassen, alcohol, … daar draagt het ziekenfonds ook de kosten van, maar terwijl Kruidvat onlangs de sigaretten uit de verkoop haalde (https://www.nrc.nl/nieuws/2018/01/04/kruidvat-haalt-sigaretten-uit-schappen-a1586999), blijven de chocolade, snoep en energydrinks wel gewoon verkocht worden. Je zou dus kunnen stellen dat overdreven veel zoets naar binnen proppen niet erg sociaal is én dat de stigmatisatie van de roker discriminatie is.
  • Ecologisch gezien: niet enkel de productie heeft zijn voetafdruk, ook de producten om de inherente effecten op ons lichaam tegen te gaan, moeten geproduceerd, verpakt en vervoerd worden. Mja, daar ligt niemand wakker van. Integendeel, de economie moet aangewakkerd worden! Hoe lang dat korte termijn denken nog vol te houden valt …? Nu ben ik ben een cultuuroptimist maar, om het met de woorden van Patrick Swayze te zeggen: it’s gonna get worse before it gets better!. Jammer voor de generatie kleinkindjes die de prijs zal moeten betalen, but hey fuck ‘m, right?

Voedingsstoffen naar binnen spelen is uiteraard noodzakelijk. Roken of alcohol drinken, kun je simpel weg laten. Voor mij is de enige manier om verstandig te eten om ook zo over bepaalde voedingswaren te denken. In plaats van een gsm- of digitale-tv-dienst te nemen, besteed ik wat meer aan gezonde voeding (en wat minder aan ongezonde). Tevens ben ik gestopt met eetbare dingen te zien als verkwist wanneer ze niet worden opgegeten. Dat is voor mij heel simpel, het is namelijk iets wat ik totaal niet nodig heb. Mijn lichaam is geen vuilbak. Als een brik melk zuur wordt, gaat het op de composthoop. Shampoo kan beter onmiddellijk bij het KGA op het containerpark, dan eerst op mijn hoofd en vervolgens in het drinkwater. Mijn pakje sigaretten kan ik beter gewoon in de vuilbak gooien … haha, just kidding, dat zou nu wel oprecht verkwisting zijn! Zoals in de verfilming van Christiane F. Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo wanneer ze haar junkie-vrienden zegt te zijn gestopt met heroïne: “ooooh ja geweldig, wij gaan ook stoppen! Maar hebben nu net een gram gekocht? Oooh ja nee, dat zou zonde zijn inderdaad, dat gaat nu niet gaan maar veel succes hé”.

Het is prima om je leven invulling te geven en daarbij productiemiddelen te verbruiken, maar doe je zelf een plezier: zijn er niet enkele kleine dingen waarvan men je heeft wijsgemaakt dat ze iets toevoegen aan je leven, maar dat in wezen eigenlijk niet doen? En zijn er misschien niet zo veel van die kleine dingen die uiteindelijk zoveel druk op je leven zetten dat het de boel verziekt? Durven toegeven aan jezelf dat men je in de luren heeft gelegd, is niets om beschaamd over te zijn. Integendeel, het is de eerste stap. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de mensheid.

Opgelet: zooikoorts bestrijden kan zeer verslavend zijn.

Veganisten zijn echter geen übermenschen, ook zij hebben nood aan een hapje. In plaats van de chocolade wafer, eet ik nu een boterhammetje met zelfgemaakte confituur.

Fyfan Vegan 9 -
Een glaasje zelfgemaakte kweepeer confituur. Kweek goede gewoontes.

Dat is uiteraard een eufemisme: ik eet een veganistische variant op carne de membrillo con manchego. Kweeperen zijn zeer makkelijk zelf te kweken, de plant houdt het midden tussen een boom en een struik en vraagt weinig onderhoud. De vruchten zijn rijp eind oktober. Des te langer je wacht, des te zoeter ze zijn. Eén struikje levert al gauw zodanig veel op, dat het niet uitmaakt als er een paar bedorven op de grond vallen.

Plukken of van de grond oprapen, grondig wassen en de klokhuizen eruit halen. Vervolgens koken en een nachtje laten staan om het sap eruit te krijgen. Hiervan confituur maken. Door het hoge pectine gehalte krijg je vanzelf een zeer gelatineuze jam: carne de membrillo. De overgebleven pulp is heerlijk als variant op appelmoes, bijvoorbeeld bij rode kool.

Die jelly snij ik in plakjes op een dikke snee zelfgebakken brood. Ter vervanging van de manchego, strooi ik er wat Edelgist vlokken op. Zeer lekker en een goede bron van vitamine B. Klaar, wat is veganisme toch super simpel!

Eén rotte appel

Sinds wanneer is het terug bon ton om toe te geven dat je in de verleiding komt om seks te hebben met kinderen? Of toch met mensen die intellectueel gezien duidelijk nog op het niveau van een tiener zitten? Als de geschiedenis ons één ding leert, dan wel dat gettting with the times cruciaal is om geen sociale paria te worden. However, my friends are already into hip-hop but I am still into old folks.

Naarmate ik zelf een jaartje ouder word, voel ik de minieme honger naar barely legal of twink een beetje groter worden. Ik hield echter altijd al van oudere vrouwen. Wijsheid komt met de jaren, dat is voor vrouwen niet anders, en brains are the new tits! Rijp fruit is trouwens het lekkerst én het rijpst net voordat het rot is. Bovendien draai ik mijn hand niet om voor een overrijpe kiwi, ananas of avocado. Onder die bruine plekjes en rimpelige schil gaat malse zoetheid schuil. De strak glanzende Pink Lady is nog zuur en hard.

Je bent jong en je wilt wat, maar je bent ook jong en dom.

Als mature- en granny-lover is het voor mij dus wel een beetje makkelijk om te stellen dat de deelnemers van Temptation Island, ondanks de pogingen van geniale programmamakers, moreel gezien te jong zijn om door te gaan als mogelijke seksuele partners. Of toch als seksuele partners die weten waar ze mee bezig zijn. Je bent jong en je wilt wat, maar je bent ook jong en dom. Op zich is daar niets mis mee, iedereen moet groeien en daartoe de kans krijgen. Voor de oppervlakkige kijker worden de meisjes of jongedames echter wel voorgesteld als volwassen mensen. De leeftijd van de vrouwelijke partners gaat dit jaar van 18 tot 25. In aflevering drie viel dat hard op, het had een video van een schoolvakantie kunnen zijn…

Het is een universele wet helaas dat – noblesse oblige – wie niet horen wil, moet voelen. Als bezorgd man kan ik enkel hopen dat ze uit de ondervinding op zijn minst iets leren. Misschien is het ook wel educatief voor mensen in dezelfde ontwikkelingsfase, maar mensen die verder staan en hier samen met vrienden naar kijken als guilty pleasure… Dat vind ik laag bij de grond, zielig, klein en zelfs ethisch onverantwoord. Nu bon, nogmaals ik heb makkelijk spreken: Zwanetta komt amper in beeld én Parastoe is er niet meer bij dus mijn pikkie prult met zijn smartphone terwijl ik kijk. Tikje tragisch doet het ‘m blijkbaar voor mij. Huhm.

Because I want to fit in, moet ik ook maar eens mijn best doen om het Lolita-gegeven te leren appreciëren. Men placht weleens te zeggen dat mannen, net als wijn, beter worden met de jaren. Misschien is het voor vrouwen toch omgekeerd. Misschien is friszuur en een leesbaar etiket beter dan een fles azijn waarvan je de etiket niet meer kunt lezen. In hindsight heb ik dat blijkbaar wel geprobeerd. Nabokov’s roman Lolita heb ik op tachtig bladzijdes van het einde gewoon opgegeven. De verfilming heb ik met veel moeite uitgekeken. Het is nochtans een soort Thelma en Louise, maar gewoon heel slecht geschreven en gedateerd. Dat boek is gewoon iets waarmee pseudo-intellectuele zeveraars uit de analoge generatie zich graag interessant maakten. Zonder de jarenlange ban van dat boek én de cultstatus die het daardoor kreeg, was het al lang vergeten. Enfin, het is al lang vergeten. Gen Z heeft zelfs Scarface niet gezien! (Saying hello to my friend dat is tegenwoordig ook niet meer in om kindjes dat aan te leren blijkbaar.)

Verder heb ik in een vorig leven genoten van de film Mandingo. Het inwijden van een slaafje spreekt blijkbaar tot de verbeelding van vele mannen, het prijkt immers op de filmposter. Die film kon echter op mijn welbevinding rekenen omwille van het naturalistische karakter én omwille van de vrouwelijke kracht die er nodig was om in die setting als vrouw je behoeftes te durven voelen en te kunnen vervullen. Vrouwen die niet bemind worden, met de klemtoon op bemind, dat verschrikkelijke onrecht resoneert bij mij dan weer wel. Tututut, je ging je conformeren aan de norm Fyfan Vegan. Als ik Google mag geloven heeft dat weinig zin: Little teen chicks, love black dicks. No buts, you promised…

en als het dan toch moet, kan ik er als fan van rijmende zegswijzen maar beter plezier in scheppen. Op bezoek bij een vriendin kreeg ik hiertoe de kans. Renske is een hipster en rebel, maar ook een alleenstaande moeder van een zeer leuk, welopgevoed en intelligent meisje van negen. Leuke kinderen behandel ik graag op gelijke voet. Volwassenen maken immers de fout om over kinderen hun hoofd heen te praten of ze anders te behandelen. Didactisch erg onverantwoord. Een kind absorbeert allerlei impressies en bepaalde acties kunnen op latere leeftijd een zeer grote impact hebben op het gevormde karakter. Het is blijkbaar algemeen aanvaard om kinderen te beschouwen als onderdanen. Ik licht even toe.

Als grote mensen spreken, moeten kinderen zwijgen.

Tot op zekere leeftijd heb je als opgroeiende mens geen rechten. Ja, net zoals een hond moet je eten, drinken en een propere mand hebben. Als dat in orde is, kan de dierenbescherming niets doen. Ook niet als de hond achteraan de tuin in een kille, kleine ren zit opgesloten. Ik wijk af, maar respect hebben voor de ouderen?! Waarom? We steken jullie terecht in een godvergeten rusthuis! Jullie methodes en gedachtegoed zijn even voorhistorisch als een VHS-cassette, waarom zouden we dat nog gebruiken?! Dat is compleet achterlijk. Dat je uit iemands buik komt, hoeft je – hoe moeilijk dat ook is – niet tot respect voor die persoon te verplichten. Een nageslacht maken kan iedereen. Al zolang het universum in beweging is. En met behoorlijk wat minder aanstellerij dan waar de vrouwen zich dankzij de norm van vandaag op kunnen beroepen.

Respect is a two-way street en met de nieuwe circulatieplannen worden die alsmaar zeldzamer. Men oogst wat men gezaaid heeft. Mijn oogst zoete erwten ben ik moeten gaan zoeken tussen de brandnetels en distels. Door rollerblades en speelgoedwapens te kopen voor kindjes in mijn omgeving los ik een materiële (en dus ook de ervarings-)tekortkoming op. Door jonge mensen te zien en te behandelen als mensen, hoop ik ook op dat vlak een druppeltje wereldverbetering in de oceaan te laten vallen. Een kind van nu sociaal voor schut zetten of micro-managen zal immers een impact hebben op hoe het later in het leven staat. Après nous le déluge, mensen met kinderen zeggen het niet, maar gedragen zich vaak wel zo. Redden wat er te redden valt, waarom weet ik niet, maar dat is mijn missie.

Terug naar Renske: het kind toonde zich aangenaam een correct gezelschap, maar plots vond de mama het nodig dat ze haar tanden ging poetsen. Dat ging uiteraard gepaard met het nodige protest. Ouders reageren in mijn ondervinding vaak vanuit een angst hun machtspositie ondermijnd te zien. (Ik prijs me andermaal gelukkig met de scheiding der machten in ons land, een minimum is beter dan niks.) Het spreekt voor zich dat enige vorm van gezag noodzakelijk is, maar een kind bevelen om haar tanden te gaan poetsen voor de ogen van de gasten … geen goed idee. Vernederend is uiteraard te sterk uitgedrukt, maar het hoeft niet te verbazen dat het kind protesteert. Gelukkig maar, dat scheelt weer aan haarzelf werken binnen een paar jaar. Voor jezelf opkomen en durven nee zeggen, die eigenschap bewonder ik in kinderen meer dan hun zogenaamde ongecensureerde creativiteit.

Veel te braaf …”, dat is enkel goed voor de mensen die je later wensen te gebruiken, zoals ook in Mandingo aan de hand van een extremere setting als boodschap wordt gebracht. Dat is namelijk wat je op die manier van je kind maakt, een inschikkelijk slaafje. Het zogezegde product van de liefde tussen een stel wordt gekneed tot makke loonslaaf enkel en alleen omdat de ouders zich willen laten gelden. Deels uit angst, maar meer uit persoonlijk genot waarbij de opvoedkundige waarde gretig wordt aangegrepen om de eigen dictatoriale machtswellust te kanaliseren.

Een persoonlijk voorbeeld: op een avond toen ik vijf of zes was, zat ik samen met heel wat familie in de woonkamer – ach, laat ik het maar gewoon de living noemen – en op een bepaald moment acht mijn moeder het nodig me op te dragen dat ik me al maar moet gaan omkleden en dat ik dan nog even mag opblijven. Gezien enkel haar bezig-bijtje-gevoel (“dan is dat al gedaan”) aan de grond lag van deze beslissing, protesteerde ik. Mijn trots stond het niet toe dat ik daar in mijn pyjama zou zitten tussen het bezoek, zonder dat daar een reden voor was en plus. Een nonkel vangt dit op en maakt mijn vader erop attent. Hippie op een ander en dictator thuis, vliegt deze als een rauwestige zot uit en liet verstaan dat ik me maar beter kon reppen voor hij me een handje zou helpen. Tot groot jolijt van nonkel. Mijn vader antwoordde hem dat het hem in zijn grootste gulheid niet stoorde dat ik daar een beetje zat maar dat hij – ocharme – er toch voor moest zorgen dat ik binnen de kortste keren niet onhandelbaar zou worden. Wat vanzelfsprekend niet het geval was. Enfin, het moge duidelijk wezen: ik begreep de dochter van Renske.

Toen het gesprek met de dochter – tussen het tandenpoets-gedoe door – op haar leeftijd kwam, zei ze negen te zijn. Hilarisch ongepast antwoordde ik haar: nog twee jaar en je bent elf, wat je dan doet, kies je zelf! Totaal ongepast, maar in se wel bijzonder grappig. Zeker als je de gezichten van de drie dames had kunnen zien. Om dus maar te zeggen: vanaf elf, kiest ze zelf! Als groot voorstander van de vrijheid van het individu, of in dit geval twee individuen, zou ik hierachter moeten staan maar – oh nee, wat gebeurt er – ik heb er zowaar een maatschappelijk aanvaardbare en genuanceerde mening over. Te beginnen met: vanaf zestien, mag je er zelfs nog niet naar zien. Vervolgens nog eens tien jaar wachten om te beginnen met hete nachten. Ik zei het al, rijmen en dichten zonder …

Het is positief dat discriminatie de wereld uit wordt geholpen. Statutory rape vind ik verschrikkelijk onrechtvaardig. Weerzinwekkend en wraakroepend. Het kind dient inderdaad (tegen zichzelf) beschermd te worden, maar bescherming betekent niet voor iedereen hetzelfde. Een ex-collega van me leerde zijn vrouw kennen toen zij veertien was en hij éénentwintig. Een zeer groot verschil op die leeftijd. Vijfentwintig jaar later zijn ze nog altijd samen, hebben ze drie kinderen en een eerste kleinkind.

De opvoeding en opleiding van een kind om het klaar te stomen in en voor onze maatschappij noopt tot de onderdrukking van diens relationele en seksuele noden. Met alle gevolgen van dien. Op mijn twaalfde kreeg ik een mooie liefdesbrief en viel ik elke zomeravond van die vakantie in slaap met de wens om knuffelend naast haar in te slapen. Het duurt nog jaren vooraleer dat kan, geen wonder dat pubers onaangenaam gezelschap zijn. In Pitcairn gaat het er anders aan toe. In het oude Rome ook. Jerry Lee Lewis, Roman Polanski, Walter Capiau, … dachten er ook het hunne van. Voor mensen met een beperking is er zelfs Aditi die intimiteit voor hen regelt. Wel, ook jongeren hebben al heel vroeg de behoefte aan affectie en intimiteit en het is niet oké om ze niet als seksuele wezens te zien of te behandelen.

De deelnemers aan Temptation Island zijn er dan misschien wel vroeg aan begonnen, zonder de nodige begeleiding blijkt dat toch niet zo’n bijzonder productief of efficiënt proces. Het meiske is maar achttien joar. Goede begeleiding is echter geen goedkoop entertainment voor mensen die zo het gevoel krijgen al verder te staan dan de deelnemers van de uitlach-tv. Als die begeleiding er was geweest, zouden ze trouwens geen deelnemers meer vinden. Tempation Island legt de wonde dus wel bloot en brandt ze soms zelfs dicht. Ik pleit echter voor een arts die ze onder verdoving mooi toenaait zodat er geen littekens overblijven. We schrijven West-Europa 2018, niet concentratiekamp-toestanden anno 1944.

Fyfan Vegan 8 - Eén rotte appel
Beter één rotte appel in de hand dan … ah nee. Eén rotte appel in de mand, is een kolfje naar mijn hand.

Zelfs los van het leeftijdsprobleem, vind ik de opzet van Temptation Island zeer oppervlakkig en weinig doordacht. De koppels doen mee als relatietest. Als de man van het snoepgoed afblijft, wil dat blijkbaar iets zeggen. Ik vraag me wel af wat? Dat hij zich voor de camera’s een beetje weet te beheersen, toont misschien nog eerder aan dat hij autistische trekjes heeft. Of gewoon dom is: te goed is immers half zot. Of impotent. Immers, als je de kat bij de melk zet, en het dier drinkt er niet van, dan gaan we na twee daagjes toch veronderstellen dat het ziek is. Naar de dierenarts ermee.

Ik vraag me ook af of het niet egoïstisch is? Of het niet heel erg lelijk is om een stukje vlees op de grond te gooien en dan van je hond te verwachten dat deze zodanig afgericht is, dat hij het pas opeet als jij hem de toestemming geeft. Als je iemand graag ziet, doe je dat niet en als je dat doet projecteer of compenseer je controle en macht die je elders niet hebt op die situatie. Bovendien, wie wil er nu zo’n onderdanige hond zonder eigen wil of mening? Een hond die zo dom is, dat ‘ie niet een klein beetje aan zichzelf denkt? Veel ouders blijkbaar…

Ik zou de test veel relevanter vinden als we er vanuit gaan dat beide partijen de teugels laten vieren en zich veertien dagen uitleven. Als kind legt men je uit dat je moet leren delen. Dat slaat blijkbaar nergens op want zelfs als jij erdoor niet minder hebt, gun je je partner geen verzetje?! Die éne persoon uit acht miljard mensen waar jij van houdt en die jij gelukkig wilt maken, die moet zich zijn biologische nood ontzeggen enkel en alleen omwille van slaafse normaanvaarding in het leven geroepen door partners die dat verkiezen boven werken aan hun eigenlijke, infantiele het-is-van-mij-jaloezie?

Een man maakt bovendien miljoenen zaadcellen per dag aan én is biologisch geprogrammeerd om zijn zaad in het rond te strooien. Een vrouw heeft één eitje per maand te veel en daar gaat vaak een week miserie mee gepaard, waar dan bovendien nog een oplossing voor is. Meerdere zelfs. Als de man wil gaan fietsen of biljarten, vindt de vrouw het prima om intussen haar ding te doen omdat ze niet graag mee gaat. Maar als ze geen zin heeft in seks, dan geldt dat plots niet meer? Wie bepaalt die compleet irrationele norm tussen wat kan en niet kan?!

Vroeger was dat de kerk. Er wordt graag gezegd dat het was om geslachtsziekten te beperken. Daar waren toen schapendarmen voor. According to the priest carnal knowledge is a sin, I guess the visits to that hooker are just to keep reminding him! Lead by example in plaats van tegen een jongetje te zeggen: “Je moet doen wat ik zeg, niet wat ik doe”. En haal je pik even uit zijn mond zodat hij tenminste “Ja, vader” kan antwoorden. Eén ding moet je die priesters, bisschoppen, … wel nageven: de kans dat ze bij een jongetje al syfilis konden opdoen was bijzonder klein. Ja, ze leren toch nog iets zinvols tijdens die lange priesteropleiding.

Waarom geldt die regel nu nog? Wanneer beide partners na een twee weken durend orgie van drank, drugs en seks kunnen vaststellen dat ze elkaar gemist hebben, liever de vakantie met hun tweetjes hadden beleefd en eigenlijk met elkaar verder willen, betekent dat dan niet heel veel meer? En als de uitkomst net tegenovergesteld is, is het dan ook niet beter dat men daar al snel achter komt in plaats van tijdens de verbouwing of niet lang na de zwangerschap? Dat hoeft trouwens ook niet te betekenen dat men niet samen verdergaat, enkel op een andere manier misschien. Zelf heb ik het geluk om na een zware, lastige zoektocht wel een partner te zijn tegengekomen die alle belangrijke rollen volledig invult. Ik kom dus niet meer Within Temptation, maar not everyone can be so lucky

Ondanks alle vooruitgang, lijkt het maatschappelijke één-op-één model toch meer attractie te hebben dan historici beweren. Vrouwen hoeven zich hic et nunc niet meer levenslang aan een man te binden om te overleven. De maatschappij heroriënteert zich, reorganiseert zich, maar die éne vinden waarmee je zo’n hechte band hebt dat je lief en leed kunt delen, in goede en kwade dagen, dat verlangen zit volgens mij toch dieper. Benieuwd of Generatie Z hiernaar op zoek zal gaan of het toch meer los zal weten te laten?! Het zal voor hen immers nog moeilijker worden om één iemand te vinden die alle rollen vervuld. Als dat niet meer mogelijk lijkt, moeten emotionele en seksuele trouw dan hetzelfde blijven betekenen? Moeten we elkaar als partners net niet geluk gunnen? Moeten we onze geest niet eens eindelijk afstemmen op de tijdsgeest? Moeten we na Temptation Island nu ook echt nog naar Adam zkt. Eva kijken, liefie? Laat iemand anders maar in die appel bijten.

Lesson #1: don’t underestimate the other guy’s greed!

Louter de vraag stellen of orgaandonatie een uitsluitende positieve zaak is, is voor velen al zo’n taboe dat het gesprek daar stokt. Zoals alles heeft dit te maken met (de projectie van) de egocentrische aard van de mens. Fyfan Veganista staat hier sceptisch tegenover: “wie zegt dat dit zo is?” Ik kan het haar niet kwalijk nemen, zelfs Aristoteles was verdeeld over hoe onbaatzuchtig mensen zijn. Zo luidt één citaat van hem: “Mijn beste vriend is de man die me het beste wenst voor mijn eigen belang.” Even later zegt hij ook: “O, mijn vrienden! Er zijn geen vrienden!” Zelf houd ik het net als Tony Montana op “sed magis amica veritas”.

Die waarheid is voor mij dat mensen hun organen afstaan uit angst er zelf nodig te hebben en er voordeel uit te kunnen slaan, niet de bereidheid om hun concurrenten te helpen. Naast de pax-media ook een pax-medica. Haha. Gelukkig kwam mijn geliefde niet aandraven met het frequent gehoorde cafécitaat: “als jij een andere lever nodig had, zou jij er dan ook niet één willen krijgen?” Mijn spontaan antwoord is: zeker. Een tweede antwoord een seconde later is: misschien. Echter, ik wens me én ik wens zeker mijn denken niet onderhevig te laten zijn aan persoonlijk profijt. Moeilijk? Ja, maar moeilijk gaat ook.

Het gaat er voor mij echter om de mensheid te helpen en in mijn visie staat dat haaks op, of mits enige nuance, quasi altijd haaks op het helpen van een mens. Sterker nog, het helpen van één mens kan er net voor zorgen dat heel wat andere mensen meer te lijden hebben. Dat het milieu en het dierenrijk te lijden heeft onder het bestaan van een mens, dat staat buiten kijf. De voetafdruk van een mens vertrappelt sowieso alles wat er onder terecht komt: de grond waarop hij woont, het bos dat gekapt werd voor zijn meubels, het bos dat gekapt werd om het bos te planten voor zijn meubelhout, etc.

Ook entiteiten nauwer verwant met onze manier van lijden moeten eraan geloven. De dood van een varken of een kip is niet wat me zo van streek maakt, het is het verschil in waarden en normen wel: als een mens in nood is, dienen we er zonder aarzelen, zonder twijfelen in te geloven dat die geholpen moet worden. Net zoals we zonder aarzelen, zonder twijfelen (ooit) moesten geloven in het bestaan van God. Frappant bovendien, dat die mens het vervolgens niet altijd als zijn taak ziet om uit dankbaarheid of eerlijke schaamte er toch op zijn minst voor de zorgen dat hij zelf geen leed veroorzaakt. Het is ondertussen 2018 en ik vind de het-zijn-wel-mensen-het-zijn-maar-dieren-filosofie te rudimentair om slaafs te aanvaarden.

Fyfan Vegan 7 - To give or not to give
De wereld is niet eerlijk: een kip die een nieuwe maag nodig heeft, vind er een tiental voor nog geen anderhalve euro.

De regel om een mensenleven te respecteren zodat de maatschappij niet in chaos vervalt, vind ik echter wel uitermate handig. Je hond of je kat doden is trouwens ook niet zo maar meer toegestaan, tenzij je het opeet, dan is het slachten. Of tenzij je erop experimenteert, dan is het een proefdier. De wettekst is wat mij betreft zeer onduidelijk, maar echt veel zorgen hoef je je niet te maken, zelfs als je een ander zijn hond vermoordt, kom je er heel makkelijk vanaf. Toptip dus: als je om de één of andere reden iemand wil vermoorden, vermoord dan zijn huisdier: je berokkent hem meer leed maar je komt er met een tikje op de vingers mee weg. Win-win!

Ik herinner me nog een examen in de les zedenleer tijdens mijn humaniora: “negen mensen (verkrachter, pedofiel, arbeider, filosoof, bediende, kuisvrouw, …) en een hond in een zeppelin. Eén iemand moet eruit gegooid worden, wie kies jij?” Hilarisch genoeg predikte hij het niet aanvaarden van dogma’s maar ik moest wel zijn humanisme klakkeloos accepteren. Als die hond liefde geeft en niemand kwaad doet, was het voor mij mogelijk dat deze bleef en een mens eruit moest. Het spreekt voor zich dat ik hem de schop onder zijn kont zelf wil geven, ik ben in tegenstelling tot Max Zorin wel hands-on. Die komedie, die façade wanneer het een mens betreft: dan is het plots heel erg?! Terwijl, laten we wel wezen, het rusthuis bijvoorbeeld vol zit met mensen waar niemand nog van wakker ligt tot deze voorgoed zijn ingeslapen. Dan komt immers de erfeniskwestie én de ware aard van het beestje naar boven.

Het is echter niet mijn bedoeling om enkel te choqueren. Dan haken mensen immers af, wat hen wel als een interessant vraagstuk in de oren klinkt is: “begrijp je dat je organen afgeven aan een fascistisch leider (dial it down to Hitler for all intents and purposes) waarschijnlijk niet uitsluitend een goede daad is?” Dat is een extreme stelling die in mijn beperkt observatieonderzoek wel constructief blijkt. Je redt één mensenleven, maar er sterven en lijden waarschijnlijk een miljard mensen door diens beleid… heeft de orgaandonor hier niet een heel, heel klein beetje schuld aan?

Voor Fyfan Veganista is het een statistisch spel. Als haar orgaan per ongeluk een Hitler in staat stelt om massamoorden te organiseren, dan heet dat pech. Niet voor haar natuurlijk … ik vind dat ergens te gemakkelijk. Bovendien ziet zij mensen positiever in dan ik waardoor de kans dat het bij iemand slecht terecht komt, in haar ogen veel kleiner is. Daar valt inderdaad over te discussiëren: in mijn strijd ondervind ik dat we met zoveel zijn, dat iedereen concurrent van elkaar is, maar dat is perceptie (van iemand die geen conclusies getrokken heeft uit Scarface).

De ecologische impact heeft minder invloed op haar beslissing. Daar sta ik wel achter: de mens is de konijnenpopulatie in een overvol jachtgebied zonder natuurlijke vijand. Als de jager geen beleid voert, voert moeder natuur het uiteindelijk wel op haar tempo en op haar meedogenloze wijze. Waarom maak ik me eigenlijk zorgen? Waarom wil ik trachten pro-actieve oplossingen te steunen waar geen mens van wakker ligt? Ook niet degene die veel kleinkinderen heeft. Moeder natuur zal de klus wel voor mij klaren! Het zal allemaal wel wat wreder gebeuren en de zwakkeren zullen er dan wel eerst aan geloven, in een bootje tussen Afrika en Spanje of Italië bijvoorbeeld, maar het evenwicht raakt wel hersteld.

Bovendien hebben we ook een andere kijk op statistiek. Mijn wederhelft kijkt naar hoe groot de kans is dat iets gebeurt, terwijl ik net kijk hoe groot het gevolg is wanneer het zou gebeuren. Of om Bear Grylls te citeren: “time spent in preparation is never wasted”. De kans dat je met de wagen een lekke band hebt, is inderdaad zeer klein en het leek haar dan ook overkill dat ik proppen, compressor, opgepompt reservewiel, startkables, etc. in onze wagen heb liggen. Tot er Brexit-minded mensen enkele zelf-tappende vijzen in onze band hadden gedraaid aan de westkust van Engeland. Vijftien minuten later en 1€ armer was het probleem verholpen. Zonder die voorbereiding hadden we daar mooi gestaan. Besides, I would have missed an opportunity to proof my masculinity!

Fyfan Vegan 7 - Zelftappende Schroef

Enfin, voor mij hoeft de onrechtvaardigheid niet zo groot te zijn als een volkerenmoord om er niet actief aan te willen bijdragen. Als ik dan kijk naar hoe groot de kans is dat mijn orgaan naar iemand gaat die er schade mee aanricht door ermee voort te leven, moet ik vast stellen dat die negenennegentig procent bedraagt, Franciscus van Assisi die bracht een boodschap die zijn voetafdruk het waard maakte dat hij zuurstof gebruikte … maar verder kan ik niet zo onmiddellijk op iemand komen. (Ja, tuurlijk: mijn vrouw, mijn moeder en mijn zus. Alsjeblieft, mijn blog telt nu al vijf bladzijden, als ik die cafépraat ook nog expliciet moet behandelen … indien u zich deze vraag oprecht stelt, gelieve de blog dan van op het begin opnieuw te lezen.) Die keuze maakt iedereen voor zichzelf, maar net zoals op andere vlakken staat ook in deze quasi niemand stil bij de consequenties voor anderen.

Onvermijdelijk doemt ook het vraagstuk op: wat als men de mogelijkheid krijgt om te kiezen aan wie men organen zou doneren. Dat zou voor mij een heel andere strategie vereisen, maar op dat vlak zie ik momenteel weinig wetgevende macht moedig genoeg om daar aan te raken. Bijgevolg is dat ook voor mijn denken minder prioriteit. Het huidige systeem dwingt me wel tot actie. Noodzaak primeert bij mij immers niet. Verslaving is een ziekte, daar niet van, maar iemand die heel zijn leven lekker heeft toegegeven aan drank en drugs en al lang op de wachtlijst staat, zou dus voorrang krijgen op iemand die in het verkeer door diezelfde dronkenlap van de baan is geramd omdat diens toestand minder hoopvol is of omdat hij ouder is?!

In De Ideale Wereld zouden er voldoende organen beschikbaar zijn voor iedereen, misschien zelfs in een labo op maat gekweekt. “Armoede is de vader van revolutie en misdaad”, zei Aristoteles. Daar ben ik heilig van overtuigd, in een wereld waar iedereen voldoende heeft (door een basisloon, door recht op medische zorgen, door allerlei mechanismen …), zal bij het merendeel van de mensen de egocentrische aard niet meer naar boven komen. In die zin zou mijn lichaam tijdelijk meer vrede kunnen brengen door miniem bij te dragen aan een evenwicht tussen vraag en aanbod. In principe is het dus bijzonder democratisch uitgangspunt dat iedereen zijn organen heeft af te staan en dat de meest behoevende met de langste levensverwachting geholpen wordt. Tenzij dat een smeerlap is natuurlijk, dan help ik zelf om mijn eigen idealen tegen te werken, als de Jood die de andere Jood de put in smijt. En mja, hoe ik een smeerlap definieer wijkt af van die van de norm van de meerderheid, maar daarom niet van de waarheid. Trouwens de meerderheid van de mensen kijken naar Familie of Thuis, ahaaaaa: daar heeft u niet van terug!

Voor sommigen lijkt het volgende dan ook paradoxaal maar toch zou ik rationeel gezien mijn lichaam willen afstaan aan de wetenschap. Zoals gezegd, wil ik de mensheid vooruit zien gaan en kennisvergaring en -overdracht vind ik het essentieel plaveisel voor de weg naar een rechtvaardige, gelijke samenleving. Op korte termijn profiteren uiteraard ook enkele smeerlapjes mee van het onderzoek dat op mijn lichaam is gebeurd, maar op langere termijn weegt dat niet op tegen de vele voordelen. Ook ecologische: indien mijn lichaam een fractie van een druppeltje is in onderzoek naar kankerbestrijding, zal de ecologische voetafdruk op de afdeling oncologie verkleinen. Dat er minder geleden dient te worden, is uiteraard enkel positief. Als man van de liefde wens ik dat niemand toe. De mens heeft echter meer schuld aan zijn egoïstische aard of aan de erfzonde dan dat men een krokodil of jachtluipaard als slecht mag beschouwen wanneer het een antilopenkalfje aan flarden scheurt. With Great Power Comes Great Responsibility! Mensen die zo redeneren of dit op zijn minst erkennen en daaraan willen werken, die gun ik lijf en leden van harte. Haha.

Indien een kankerpatiënt dan toch geneest, nogmaals: liefst zonder hem een lange lijdensweg te laten afleggen. Uiteraard zal hij door zijn bestaan noodgedwongen van anderen nemen, maar als cultuuroptimist geloof ik er sterk in dat de oplossing niet ligt in het repressief onderdrukken van de aard van het beestje. Dat lukt soms wel, toch: geboortebeperking is goed, schoolplicht voor meisjes is beter. Het creëren van een wereld waarin tegenover dat recht ook de verplichting staat zelf gelijkheid en rechtvaardigheid te handhaven, is misschien utopie maar tegelijk ook een nobel streven. Jezus heeft het met succes aangekaart en ik wil ondanks mijn beperkingen ook mijn kruisje … ik bedoel steentje bijdragen. Wie anders ziet u in zijn voetsporen treden?

Wat Jezus kan, kan ik ook?! Helaas, de boodschap is er maar de verspreiding laat te wensen over, het corpus delicti is deze blog. Jezus bereikt 2000 jaar na zijn onnavolgbare stunt nog altijd miljarden mensen. Zelfs voor het digitale tijdperk, zelfs voor de boekdrukkunst wist hij hoe hij zich in de schijnwerper moest plaatsen. Van vijf lezers naar vijf miljard? One small step for Jezus, one giant leap for Fyfan Vegan. Nu goed, Jezus was wel recht door zee (of nee, dat was Mozes): dat niveau van acties vereist mijns inziens, alsmede dat van andere grote denkers, toch een grotere, psychische afwijking dan de mijne. Mais bon fin de la journée, les excuses sont faits pour s’en servir …

Dus, to give or not to give … wat is de rede zonder het hart? Het is de ontwikkeling van de geest die het hart toelaat de juiste keuzes te maken. Mijn hart gaat uit naar degene die zich niet zelf kunnen verdedigen, die onrechtvaardig worden behandeld door ons als superieure soort: een varken, een wesp, een boom, een bloem en stukje gras.

Zalig zijn de armen van geest, helaas zijn ze met zoveel dus de hemel lijkt me momenteel meer een overbevolkte gevangenis. ’t Is vriendelijk Sinte-Pieter, maar ik ga liever wandelen met Cerberos, in ’t bos.

Bovendien valt er nog aan mezelf te werken vooraleer ik irrationele, emotionele elementen kan uitschakelen. Ik ben graag in controle zelfs al besef ik dat die grotendeels schijn is. Het slaat nergens op, maar zelfs dood wil ik niet opgesloten zitten of deelnemen aan een systeem waar ik tijdens mijn leven zo veel negativiteit voor voelde. En hoewel ik van streng toegepaste regels hou, kan ik moeilijk regels aanvaarden die haaks staan op mijn overtuiging van wat goed is. Dus schrijf ik Born to kill op mijn helm, speld ik een vredespin op mijn revers en steek bij mijn overlijden nog een laatste keer de middelvinger op naar alle moutons de Panurge die dogmatische normen volgen én aan andere opleggen.

Fyfan Vegan 7 - Welgemeende Fuck You
Mijn welgemeende fuck you, zorgt hopelijk voor een rebels signaal. Ambitieus en arrogant als mensen met overtuiging zijn, hoop ik mensen met onderstaand idee te inspireren en aan te zetten tot verandering of op zijn minst bewust te maken dat mensen die anders denken dan zij, daarin gerespecteerd dienen te worden.

Ik woon op veertig minuutjes van de Duitse grens en nog korter bij de Nederlandse. In Nederland kost een ecologische kartonnen doodskist honderd euro. In Duitsland heb ik zelfs de mogelijkheid om me in een speciale zone in een bos te laten dumpen waar ik rechtstreeks als voedsel voor fauna en flora kan dienen. Een ecologisch en minimalistisch leven leiden, maar dan wel tweeduizend euro aan kist geven om gewoon op te branden?! Funeraria, de enige retailers die nog niet te lijden hebben onder een transparante markt. Mensen worden blijkbaar graag opgelicht, als retail-rebel heb ik er geen andere verklaring voor.

Bovendien, vlees kweken en ander begraven: hoe idioot kan het worden? Als er één van mijn uit de legbatterij “geredde” kippen sterft (doodgebeten of van ouderdom overleden) zijn de mogelijkheden legio:

  • schenken aan een vleeseter zodat die geen extra plofklip doet lijden.
  • in een plastic emmer met gaatjes in de zon staan. Na een week krioelt het van de maaien die door de gaatjes vallen en gretig door de andere kippen opgepeuzeld worden.
  • gekookt worden samen met tafelafval en oud brood om zo als voeder gebruikt te worden waardoor er minder landbouwgrond nodig is om granen te kweken.
  • materiaal voor een oefenend taxidermist.
  • didactisch/sensibiliseringsmateriaal voor een school.
  • hondenvoer.

Wie gooit er nu immers een kip weg? Dat is toch verkwisting? Bovendien, willen we toch dat het dier niet voor niets is gestorven of dat toch als excuus aanwenden? Maar een mens die vanzelf dood valt, daar gaan we nog eens een hoop energie tegen aan gooien om hem te verbranden, samen met een houten kist die perfect hergebruikt zou kunnen worden en die bovendien gelakt is met chemische troep. (Maar oeh, een gsm mee in de kist, daar gaan we niet mee beginnen …)

In welke mate men zelf zijn weg kiest of die voor hem gekozen is: voer voor een andere discussie. Vast staat dat de mensen die ik op mijn weg kruiste van die aard waren dat ik ze liever kwijt was dan rijk. Wat mijn denkrichting uiteraard enigszins beïnvloedt, Fyfan Veganista ontmoette willens nillens meer lieve, zorgende, gevende mensen, waardoor het voor haar iets moeilijker is mijn standpunt te begrijpen. In dat opzicht, moet ik alle smeerlappen dus dankbaar zijn: door hen heb ik het licht gezien.

Pythagoras: “A lack of education is the mother of all suffering.” Et comme l’enfer c’est les autres … mogen ze van mij in vrede rusten. Want leven en laten leven, hoewel een nobel streven dat ik zoveel mogelijk tracht te benaderen, blijft een contradictio in terminis. En dat kan niet volgens Aristoteles principium non contradictionis, maar die had ook nog nooit van quantum-theorie gehoord natuurlijk.

Wel heb ik het geluk gehad in te zien dat zelf smeerlap worden niet de gunstigste oplossing is, hoewel ik begrijp dat dit het meest haalbare is voor sommige individuen. Nee, ik wil positiviteit brengen en niet ironisch zal dat na mijn dood waarschijnlijk beter lukken dan tijdens mijn leven. Het egocentrisme noopt ook mij immers – het spijt me oh heilige Sint-Franciscus van Assisi – om productiemiddelen op te sparen. Na mijn dood en die van Fyfan Veganista heb ik echter wel een plan met die middelen. Bewust kinderloos zijn is de meest ecologische keuze die je kunt maken op zelfmoord na én het stelt ons ook in staat met de tijdens ons leven niet verbruikte middelen, een poging te doen om onze afdruk te compenseren en misschien zelfs wat extra terug te geven.

Het is mijn laatste wens om mijn stoffelijk overschot nog warm op een passagiersstoel te hebben gezet en in een bos gedumpt mijn laatste rustplaats te vinden. Niet met een gedenksteen of bloemen, maar op de manier waarop een bos leeft. Mijn zaad verkwist ik, mijn vlees is voor maître corbeau et maître renard. Liefst zou dit mijn eigen bos betreffen waarvoor ik tijdens mijn leven de nodige stappen heb ondernomen om het te verwerven én dat ik via een juridisch technisch correcte weg wil terug schenken aan de natuur. Net zoals dat in Pripyat is gebeurd na de kernramp van Tsjernobil. Een oase van groen en rust waar plant en dier nu nog vertrappeld worden.

M’n nonk Willy is twee weken geleden van ons heen gegaan. Heel plots. Een paar dagen ervoor stond hij nog in de tuin toen ik trots als een haan mijn mooi herstelde kippetjes ging voeren. Tijdens het groeten lag hij in een simpele kist, zijn nabestaanden volgden zijn sobere wens. Naast zijn eigen talrijke kroost, ving hij ook elke zomervakantie kinderen uit het getroffen nucleaire gebied op. Kinderen die huilden toen ze terug moesten, die smeekten om te mogen blijven. Ik krijg er nog kippenvel van.

“Ja, wel dan, je kan toch veel constructiever werken Fyfan, neem een voorbeeld aan je nonk-zaliger?!” Voor een dakloze die mijn stulpje zou betrekken lijkt dat inderdaad constructiever, maar daar zijn al organisaties voor (enfin, doorsluis-instellingen maar allé, stel dat je zo’n parasiet sponsort met je lichaam) en ik zit in met de nog zwakkere in de maatschappij. De vzw Fyfan Vegan zou bijvoorbeeld mijn overlijden niet doorgeven en me laten vergaan met een dogtag om mijn hals dat mensen naar mijn ideologische intentieverklaring leidt, vervolgens mijn hek dichtlassen, jaarlijks het KI betalen en opletten dat het domein gevrijwaard wordt van de menselijke soort. Doel is om dat minstens honderd jaar, vijf generaties vol te houden. Eén hectare die nu eens niet in dienst staat van de mens, dat is mijn grootste wens.

† Bedankt om me de weg tonen Nonk Willy, stel het goed.