Lidl Effort

Op zich ben ik geen voorstander of liefhebber van de vleesvervangende producten. Ik kook liever lekker evenwichtig en stap daarbij af van de heilige drievuldigheid: aardappelen, groenten en vlees. Dan is een nepworst overbodig. Vaak zijn die alternatieve schnitzels of burgers trouwens niet veganistisch maar vegetarisch, ze zitten bovendien ook tjsokvol met allerlei troep zoals emulgatoren, E-nummers voor bewaring, zouten, smaakstoffen en zelfs palmvet! Er gaat minder dierenleed aan te pas, maar ik ben ook veganist uit gezondheidsoverwegingen. Vegetarische alternatieven zijn dus geen optie: of ik het dierenleed en vervuiling nu binnenkrijg via het vlees van de koe of haar melk, dat komt op hetzelfde neer.

Ik wens prostaatproblemen zo lang mogelijk uit te stellen, mijn cholesterol en gewicht binnen te perken te houden, een constant energiepeil en suikerspiegel te hebben zonder een drang naar compacte calorieën én ik wens geen mak schaap te zijn die geld spendeert aan allerlei producten die verpakt zijn als voedingsmiddelen maar even zinloos en schadelijk zijn voor het lichaam als tabak of alcohol. Trouwens, ook voor die producten geldt dat producenten enkel op winstbejag uit zijn en alle scrupules overboord gooien. Aanmaakmiddelen in filtersigaretten bijvoorbeeld, zodat ze extra snel vanzelf in rook opgaan. Pueblo tabak zou weliswaar geen additieven bevatten, maar waar zie je die het winkelschap domineren?!

Veganisme biedt me een kader dat me helpt om blijvend bewust te zijn van wat ik binnen prop, sceptisch te blijven tegenover wat makkelijk voor handen is. Een theorie is er echter om benaderd te worden, zo dicht mogelijk maar in de praktijk is een minuscule toegeving onvermijdelijk. Critici noemen dat hypocriet. Ik noem dat een gezond compromis aanhouden in plaats van autistisch zwart-wit denken goed te praten, voor mezelf. Soms is mijn dagschema immers zo ontzettend hectisch of bevind ik me op plaatsen waar veganisme iets is wat ik moet uitleggen of waar het zo ondiplomatisch aanstellerig zou overkomen dat ik het me niet kan permitteren.

Zo was ik afgelopen week in Aubel en omstreken, een groene parel net voorbij Luik. Fyfan Veganista en ik picknicken graag en normaal bereid ik die thuis voor. Niet alleen om geen tijd te verdoen met inkopen op een uitstapje, maar ook omdat het gewoon veel minder gedoe is om in alles te voorzien waar dat routine is. Flexibiliteit is echter een must als Dame Fortuna je een kans toewerpt en de zon weer verschijnt waardoor de mooiste persoon ter wereld die dag in de natuur met mij wil doorbrengen, samen herinneringen opbouwen, tot rust komen, … dan spreekt het voor zich dat ik maar al te graag opportunist ben en mijn prioriteiten correct inschat.

Uitgehongerd en onvoorbereid: daar stond ik dan in het dorpswinkeltje van Plombières. Terug van weggeweest, bleek dat toch een hele cultuurshock. Een koeltoog vol kaas, pensen, paté en ander lekkers van de pâturage dat eerst door de koe of het varken ging. Het enige stukje vlees dat me een beetje appetijtelijk leek was dat van de winkeldame. De mogelijkheid die het internet haar biedt om tussen de stallen en weides te wonen, maar zich toch trendy te kleden, heeft ze benut. Of trachten te benutten want she ain’t fooling me: ondertussen heeft ze zich gesetteld in haar bestaan en is ze tevreden met haar status van queen milf in het dorp van tweehonderd inwoners, maar onbewust droomt ze er toch nog steeds van om het dorp achter zich te laten en zich onder te dompelen in de stadscultuur. She knows she doesn’t have it in her en net die wijsheid siert haar, veel meer dan de goedkope Zalando-laarsjes. Gezien de prijs, waarschijnlijk geen echt leer. Dat dan weer wel.

Empty handed Down the road we go. Uiteindelijk is honger bijzonder relatief, een mens is erop voorzien om soms eens eventjes niet te eten. Dat vertraagt bovendien het metabolisme en de celdeling, dus ook de fouten in de celdeling waardoor we langer leven, op een rustiger tempo. Een valiumpje slikken is natuurlijk net iets makkelijker, maar het blijft een aanrader om het eens met wat minder calorieën te doen. Of je de wereld door een roze bril zal gaan zien betwijfel ik, maar hij ziet er toch anders uit. Op voorwaarde dat je er de tijd voor kunt nemen, anders is het hangry-gefühl onvermijdelijk.

Nu ja, een picknick met een waterflesje … men zou je al snel als partypooper of zelfs debbydowner durven gaan zien. Geparkeerd in Vaals voor een wandeling naar het drielandenpunt was er – gelukkig of helaas – een Lidl. De keten stapt dan wel af van zijn strategie als hard-discounter, ergens vind ik het toch bijzonder dat ik voor gezonde, evenwichtige voeding de supermarkt binnen stappen moet. Dat lijkt zowel in het verleden als in de toekomst erg onlogisch.

Voor mij heeft consumptie immers een zeer negatieve connotatie, daarom las ik onlangs The Future Of ShoppingEen geval van keep your friends close and your ennemies closer , The Godfather sucks monkeyballs trouwens. Volgens de auteurs gaan we terug naar kleinere, transparante concepten met een verhaal, service, persoonlijk contact, … Nou, dat was voor mij in Aubel duidelijk niet het geval. Integendeel, ik vind een gebrek aan menselijke interactie net heel erg bevrijdend en rustgevend. Vriendelijk is meestal immers fake en onvriendelijk is onacceptabel, maar beide gevallen vragen een inspanning die niets oplevert.

Er is echter licht aan het einde van de tunnel, want zo las ik ook dat retail zal verdwijnen. Als de vaatwasmachine zijn tabletjes al niet automatisch bijbesteld (machine-to-machine purchases), dan levert een drone of robot je goederen wel thuis af. Je aankoop geschiedt via een digitale interface, de robot in het magazijn maakt je pakje klaar en een andere levert het af. Prima voor mij. Zo duwt de bakker me geen oudbakken brood op, staat er geen dronken sloerie voor me aan de kassa, moet ik niet weer eens mijn beste small-talk boven halen, wordt het milieu gespaard én stopt Zalando met het uitbuiten van mensen in hun magazijn. Dat die dan helemaal geen werk meer hebben, noopt tot een basisinkomen, maar dat is voer voor een andere discussie.

Fyfan Vegan 11 - Lidl Effort.jpg

Hic et nunc moet ik dus echter nog zelf naar de TL-verlichte, raamloze supermarkt. Hoe middeleeuws toch. Barbaars rudimentair, maar op een kwartiertje had ik wel vers fruit, hummus, nep-martino, bonenburgers en dito schnitzelfs, kidney-beans, brood, olijven, noten en noem maar op. Niet alleen bleek er erg weinig troep op de ingrediëntenlijst te staan en viel de prijs goed mee, de smaak en smeuïgheid waren ook echt top. Wie had gedacht dat Lidl veganisme makkelijk, goedkoop en lekker zou maken?! De impulsverkoop van rookwaren aan de kassa zie ik nog niet onmiddellijk verdwijnen en terecht, Lidl’s huismerk sigaretten vallen goed te pruimen.

Enige nuance is natuurlijk geboden: it will never, never be the same again. Rauw gehakt of américain in je mond zendt andere signalen naar je hersenen dan een papje met dezelfde kruiden. Is dat echter geen kwestie van gewoonte en verwachtingen? Waarom voelt iedereen zoveel verliesaversie wanneer men vlees moet laten, maar gaat de Cola-Zero wel zo vlot naar binnen? Los van de smaak van Cola, die ik overigens verschrikkelijk vind, ondervind ik dat een Freeway Cola-Zero me niet dezelfde instant gratification geeft dan de ouderwets gesuikerde. De energieboost is er niet, de hoofdpijn trekt niet weg, de suikerspiegel gaat nog meer uit balans, … Terwijl suiker misschien wel minder schadelijk is dan aspartaam. Begrijpen wie begrijpen kan, maar in afwachting daarvan: smoke ‘m if you got ‘m!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s