It’s a, it’s a, it’s a sin!

De E314 is synoniem geworden voor file, ten alle spitstijden kost wat kost te vermijden. Vanochtend deed karma er nog een schepje bovenop door een vrachtwagen zijn lading dode koeien te laten verliezen. Dat werd wel slachtafval genoemd, maar dat waren gewoon hele kadavers. Slachtafval bestaat sowieso al niet, alles van het lijk kan en moet gebruikt worden, maar dat terzijde. Als dat vlees inderdaad niet meer geschikt was voor menselijke consumptie hebben die koeien een leven lang geleden hebben om dan op te koop toe verkwist te worden, niet gebruikt voor het doel waarvoor ze hebben afgezien. Dat vind ik toch heel erg grof. Verkwisting blijf ik decadent vinden.

Alle reacties op het betreffende artikel van ROB-tv zijn egocentrisch, ook die van de trotse opruimer. Het enige waar men bij stilstaat is de impact op hun eigen leven. Dat is volkomen logisch en begrijpelijk als je daar staat aan te schuiven en de druk van je werkgever als een hete adem in je nek voelt. Hij stinkt uit zijn bek, maar hij houdt je mond open dus je hangt van hem af. Om de rekeningen te betalen.

Ik ben dan ook dankbaar dat ik bij de gratie Gods wel de ademruimte krijg om me bedenkingen te maken: die vrachtwagenchauffeur, de lader van de vrachtwagen, de druk van de baas op de bestuurder, de druk op de baas van de maatschappij om concurrentieel te blijven … Het zou makkelijk zijn om de directe schuldige aan te wijzen aan boosdoener, maar dat is wel heel simplistisch. Die chauffeur voelt namelijk evenzeer de hete adem van zijn opdrachtgever in zijn nek. Een menselijke fout ligt altijd aan de basis maar hoe is die menselijke fout ontstaan? Door ons allemaal. Waarom men zich die vraagt niet stelt is simpel: niemand kan het antwoord aan.

Ik wil echter nog een stapje verder gaan, of stapvoets een stukje verder bollen, haha, door te beweren dat elke vleeseter in de file zijn deeltje verantwoordelijkheid dient op te nemen. Rechtstreeks en onrechtstreeks. Moet je daar echt in de file staan? Quasi iedereen staat daar om voor zichzelf te zorgen. “Ik moet wel gaan werken hé!”. Moet je dat, echt? En waarom? Om het vervolgens op zo’n dom mogelijke manier op te soeperen aan compensatieconsumisme? Iedereen heeft mijn inziens het recht om dat te doen, maar als we dat met zovelen willen blijven doen gaan we daar toch allemaal de prijs voor moeten betalen.

Extreem: men is snel om mijn bedenkingen dat adjectief toe te kennen, maar je kan er niet om heen: als we met z’n allen minder consumeren is er minder verkeer op de weg om die goederen op hun bestemming te krijgen. Indien we met zijn allen een pak minder vlees zouden eten, dan was die vrachtwagen er vanochtend niet geweest. En dan waren waarschijnlijk ook minder mensen op weg geweest om centjes te gaan verdienen om dat ridicuul dure vlees te kopen. En minder mensen op weg geweest om na jaren van ongezonde voedingspatronen stents te laten zetten. En minder dokters en verplegers op weg naar een ziekenhuis. En …

De Pet Shop Boys verwoordden het amusanter. Misschien zelfs zo catchy dat hun boodschap enkel tot hardcore fans doordringt but it still is a sin and I am still the one to blame. Always have been. De erfzonde is onvermijdelijk, maar misschien moeten we met zijn allen toch trachten om de goede weg in te slaan en van de E314 af te blijven.

When I look back upon my life
It’s always with a sense of shame
I’ve always been the one to blame
For everything I long to do
No matter when or where or who
Has one thing in common, too

It’s a, it’s a, it’s a, it’s a sin
It’s a sin
Everything I’ve ever done
Everything I ever do
Every place I’ve ever been
Everywhere I’m going to
It’s a sin

Necessity is the mother of invention. Ik vind gehakt niet lekker, te duur, heb geen vertrouwen in de oorsprong ervan en mag het van de dokter om gezondheidsredenen niet eten. Er was er dan ook geen in huis toen ik ’s avonds nog een avondmaal moest improviseren dus sprong ik op de trendy-kar. Die rijdt gelukkig wel steeds sneller: Chili Sin Carne.

Fyfan Vegan 10 - It's a sin

Ik kook graag. Ik lees ook graag. Daarom kan ik echter niet elke dag twee uur vrijmaken om daaraan te besteden. Laat staan om in speciaalzaken te gaan winkelen. Alle producten zijn verkrijgbaar in een doorsnee supermarkt. Ik kocht de ingrediënten bij Colruyt en kwam alles inclusief op één euro per megalomane portie.

Recept: kook rijst met net genoeg water om deze gaar te hebben tegen dat het verdampt is. Bespaart niet alleen fornuis-energie, ook moeite en afwas van een vergiet. Stoof uien en (verse) champignons. Giet er vervolgens een blik kidneybonen, maïs en tomantensaus op en kruidt eventueel met Ras El-Hanut (die je zelf kunt maken) of kardemom of Garam Masala. Voor de liefhebbers nog tabasco, pepers of andere pikantmakers erbij.

Smakelijk en voor degene die vanavond terug over de E314 moeten: I say a little prayer for you!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s