Eén rotte appel

Sinds wanneer is het terug bon ton om toe te geven dat je in de verleiding komt om seks te hebben met kinderen? Of toch met mensen die intellectueel gezien duidelijk nog op het niveau van een tiener zitten? Als de geschiedenis ons één ding leert, dan wel dat gettting with the times cruciaal is om geen sociale paria te worden. However, my friends are already into hip-hop but I am still into old folks.

Naarmate ik zelf een jaartje ouder word, voel ik de minieme honger naar barely legal of twink een beetje groter worden. Ik hield echter altijd al van oudere vrouwen. Wijsheid komt met de jaren, dat is voor vrouwen niet anders, en brains are the new tits! Rijp fruit is trouwens het lekkerst én het rijpst net voordat het rot is. Bovendien draai ik mijn hand niet om voor een overrijpe kiwi, ananas of avocado. Onder die bruine plekjes en rimpelige schil gaat malse zoetheid schuil. De strak glanzende Pink Lady is nog zuur en hard.

Je bent jong en je wilt wat, maar je bent ook jong en dom.

Als mature- en granny-lover is het voor mij dus wel een beetje makkelijk om te stellen dat de deelnemers van Temptation Island, ondanks de pogingen van geniale programmamakers, moreel gezien te jong zijn om door te gaan als mogelijke seksuele partners. Of toch als seksuele partners die weten waar ze mee bezig zijn. Je bent jong en je wilt wat, maar je bent ook jong en dom. Op zich is daar niets mis mee, iedereen moet groeien en daartoe de kans krijgen. Voor de oppervlakkige kijker worden de meisjes of jongedames echter wel voorgesteld als volwassen mensen. De leeftijd van de vrouwelijke partners gaat dit jaar van 18 tot 25. In aflevering drie viel dat hard op, het had een video van een schoolvakantie kunnen zijn…

Het is een universele wet helaas dat – noblesse oblige – wie niet horen wil, moet voelen. Als bezorgd man kan ik enkel hopen dat ze uit de ondervinding op zijn minst iets leren. Misschien is het ook wel educatief voor mensen in dezelfde ontwikkelingsfase, maar mensen die verder staan en hier samen met vrienden naar kijken als guilty pleasure… Dat vind ik laag bij de grond, zielig, klein en zelfs ethisch onverantwoord. Nu bon, nogmaals ik heb makkelijk spreken: Zwanetta komt amper in beeld én Parastoe is er niet meer bij dus mijn pikkie prult met zijn smartphone terwijl ik kijk. Tikje tragisch doet het ‘m blijkbaar voor mij. Huhm.

Because I want to fit in, moet ik ook maar eens mijn best doen om het Lolita-gegeven te leren appreciëren. Men placht weleens te zeggen dat mannen, net als wijn, beter worden met de jaren. Misschien is het voor vrouwen toch omgekeerd. Misschien is friszuur en een leesbaar etiket beter dan een fles azijn waarvan je de etiket niet meer kunt lezen. In hindsight heb ik dat blijkbaar wel geprobeerd. Nabokov’s roman Lolita heb ik op tachtig bladzijdes van het einde gewoon opgegeven. De verfilming heb ik met veel moeite uitgekeken. Het is nochtans een soort Thelma en Louise, maar gewoon heel slecht geschreven en gedateerd. Dat boek is gewoon iets waarmee pseudo-intellectuele zeveraars uit de analoge generatie zich graag interessant maakten. Zonder de jarenlange ban van dat boek én de cultstatus die het daardoor kreeg, was het al lang vergeten. Enfin, het is al lang vergeten. Gen Z heeft zelfs Scarface niet gezien! (Saying hello to my friend dat is tegenwoordig ook niet meer in om kindjes dat aan te leren blijkbaar.)

Verder heb ik in een vorig leven genoten van de film Mandingo. Het inwijden van een slaafje spreekt blijkbaar tot de verbeelding van vele mannen, het prijkt immers op de filmposter. Die film kon echter op mijn welbevinding rekenen omwille van het naturalistische karakter én omwille van de vrouwelijke kracht die er nodig was om in die setting als vrouw je behoeftes te durven voelen en te kunnen vervullen. Vrouwen die niet bemind worden, met de klemtoon op bemind, dat verschrikkelijke onrecht resoneert bij mij dan weer wel. Tututut, je ging je conformeren aan de norm Fyfan Vegan. Als ik Google mag geloven heeft dat weinig zin: Little teen chicks, love black dicks. No buts, you promised…

en als het dan toch moet, kan ik er als fan van rijmende zegswijzen maar beter plezier in scheppen. Op bezoek bij een vriendin kreeg ik hiertoe de kans. Renske is een hipster en rebel, maar ook een alleenstaande moeder van een zeer leuk, welopgevoed en intelligent meisje van negen. Leuke kinderen behandel ik graag op gelijke voet. Volwassenen maken immers de fout om over kinderen hun hoofd heen te praten of ze anders te behandelen. Didactisch erg onverantwoord. Een kind absorbeert allerlei impressies en bepaalde acties kunnen op latere leeftijd een zeer grote impact hebben op het gevormde karakter. Het is blijkbaar algemeen aanvaard om kinderen te beschouwen als onderdanen. Ik licht even toe.

Als grote mensen spreken, moeten kinderen zwijgen.

Tot op zekere leeftijd heb je als opgroeiende mens geen rechten. Ja, net zoals een hond moet je eten, drinken en een propere mand hebben. Als dat in orde is, kan de dierenbescherming niets doen. Ook niet als de hond achteraan de tuin in een kille, kleine ren zit opgesloten. Ik wijk af, maar respect hebben voor de ouderen?! Waarom? We steken jullie terecht in een godvergeten rusthuis! Jullie methodes en gedachtegoed zijn even voorhistorisch als een VHS-cassette, waarom zouden we dat nog gebruiken?! Dat is compleet achterlijk. Dat je uit iemands buik komt, hoeft je – hoe moeilijk dat ook is – niet tot respect voor die persoon te verplichten. Een nageslacht maken kan iedereen. Al zolang het universum in beweging is. En met behoorlijk wat minder aanstellerij dan waar de vrouwen zich dankzij de norm van vandaag op kunnen beroepen.

Respect is a two-way street en met de nieuwe circulatieplannen worden die alsmaar zeldzamer. Men oogst wat men gezaaid heeft. Mijn oogst zoete erwten ben ik moeten gaan zoeken tussen de brandnetels en distels. Door rollerblades en speelgoedwapens te kopen voor kindjes in mijn omgeving los ik een materiële (en dus ook de ervarings-)tekortkoming op. Door jonge mensen te zien en te behandelen als mensen, hoop ik ook op dat vlak een druppeltje wereldverbetering in de oceaan te laten vallen. Een kind van nu sociaal voor schut zetten of micro-managen zal immers een impact hebben op hoe het later in het leven staat. Après nous le déluge, mensen met kinderen zeggen het niet, maar gedragen zich vaak wel zo. Redden wat er te redden valt, waarom weet ik niet, maar dat is mijn missie.

Terug naar Renske: het kind toonde zich aangenaam een correct gezelschap, maar plots vond de mama het nodig dat ze haar tanden ging poetsen. Dat ging uiteraard gepaard met het nodige protest. Ouders reageren in mijn ondervinding vaak vanuit een angst hun machtspositie ondermijnd te zien. (Ik prijs me andermaal gelukkig met de scheiding der machten in ons land, een minimum is beter dan niks.) Het spreekt voor zich dat enige vorm van gezag noodzakelijk is, maar een kind bevelen om haar tanden te gaan poetsen voor de ogen van de gasten … geen goed idee. Vernederend is uiteraard te sterk uitgedrukt, maar het hoeft niet te verbazen dat het kind protesteert. Gelukkig maar, dat scheelt weer aan haarzelf werken binnen een paar jaar. Voor jezelf opkomen en durven nee zeggen, die eigenschap bewonder ik in kinderen meer dan hun zogenaamde ongecensureerde creativiteit.

Veel te braaf …”, dat is enkel goed voor de mensen die je later wensen te gebruiken, zoals ook in Mandingo aan de hand van een extremere setting als boodschap wordt gebracht. Dat is namelijk wat je op die manier van je kind maakt, een inschikkelijk slaafje. Het zogezegde product van de liefde tussen een stel wordt gekneed tot makke loonslaaf enkel en alleen omdat de ouders zich willen laten gelden. Deels uit angst, maar meer uit persoonlijk genot waarbij de opvoedkundige waarde gretig wordt aangegrepen om de eigen dictatoriale machtswellust te kanaliseren.

Een persoonlijk voorbeeld: op een avond toen ik vijf of zes was, zat ik samen met heel wat familie in de woonkamer – ach, laat ik het maar gewoon de living noemen – en op een bepaald moment acht mijn moeder het nodig me op te dragen dat ik me al maar moet gaan omkleden en dat ik dan nog even mag opblijven. Gezien enkel haar bezig-bijtje-gevoel (“dan is dat al gedaan”) aan de grond lag van deze beslissing, protesteerde ik. Mijn trots stond het niet toe dat ik daar in mijn pyjama zou zitten tussen het bezoek, zonder dat daar een reden voor was en plus. Een nonkel vangt dit op en maakt mijn vader erop attent. Hippie op een ander en dictator thuis, vliegt deze als een rauwestige zot uit en liet verstaan dat ik me maar beter kon reppen voor hij me een handje zou helpen. Tot groot jolijt van nonkel. Mijn vader antwoordde hem dat het hem in zijn grootste gulheid niet stoorde dat ik daar een beetje zat maar dat hij – ocharme – er toch voor moest zorgen dat ik binnen de kortste keren niet onhandelbaar zou worden. Wat vanzelfsprekend niet het geval was. Enfin, het moge duidelijk wezen: ik begreep de dochter van Renske.

Toen het gesprek met de dochter – tussen het tandenpoets-gedoe door – op haar leeftijd kwam, zei ze negen te zijn. Hilarisch ongepast antwoordde ik haar: nog twee jaar en je bent elf, wat je dan doet, kies je zelf! Totaal ongepast, maar in se wel bijzonder grappig. Zeker als je de gezichten van de drie dames had kunnen zien. Om dus maar te zeggen: vanaf elf, kiest ze zelf! Als groot voorstander van de vrijheid van het individu, of in dit geval twee individuen, zou ik hierachter moeten staan maar – oh nee, wat gebeurt er – ik heb er zowaar een maatschappelijk aanvaardbare en genuanceerde mening over. Te beginnen met: vanaf zestien, mag je er zelfs nog niet naar zien. Vervolgens nog eens tien jaar wachten om te beginnen met hete nachten. Ik zei het al, rijmen en dichten zonder …

Het is positief dat discriminatie de wereld uit wordt geholpen. Statutory rape vind ik verschrikkelijk onrechtvaardig. Weerzinwekkend en wraakroepend. Het kind dient inderdaad (tegen zichzelf) beschermd te worden, maar bescherming betekent niet voor iedereen hetzelfde. Een ex-collega van me leerde zijn vrouw kennen toen zij veertien was en hij éénentwintig. Een zeer groot verschil op die leeftijd. Vijfentwintig jaar later zijn ze nog altijd samen, hebben ze drie kinderen en een eerste kleinkind.

De opvoeding en opleiding van een kind om het klaar te stomen in en voor onze maatschappij noopt tot de onderdrukking van diens relationele en seksuele noden. Met alle gevolgen van dien. Op mijn twaalfde kreeg ik een mooie liefdesbrief en viel ik elke zomeravond van die vakantie in slaap met de wens om knuffelend naast haar in te slapen. Het duurt nog jaren vooraleer dat kan, geen wonder dat pubers onaangenaam gezelschap zijn. In Pitcairn gaat het er anders aan toe. In het oude Rome ook. Jerry Lee Lewis, Roman Polanski, Walter Capiau, … dachten er ook het hunne van. Voor mensen met een beperking is er zelfs Aditi die intimiteit voor hen regelt. Wel, ook jongeren hebben al heel vroeg de behoefte aan affectie en intimiteit en het is niet oké om ze niet als seksuele wezens te zien of te behandelen.

De deelnemers aan Temptation Island zijn er dan misschien wel vroeg aan begonnen, zonder de nodige begeleiding blijkt dat toch niet zo’n bijzonder productief of efficiënt proces. Het meiske is maar achttien joar. Goede begeleiding is echter geen goedkoop entertainment voor mensen die zo het gevoel krijgen al verder te staan dan de deelnemers van de uitlach-tv. Als die begeleiding er was geweest, zouden ze trouwens geen deelnemers meer vinden. Tempation Island legt de wonde dus wel bloot en brandt ze soms zelfs dicht. Ik pleit echter voor een arts die ze onder verdoving mooi toenaait zodat er geen littekens overblijven. We schrijven West-Europa 2018, niet concentratiekamp-toestanden anno 1944.

Fyfan Vegan 8 - Eén rotte appel
Beter één rotte appel in de hand dan … ah nee. Eén rotte appel in de mand, is een kolfje naar mijn hand.

Zelfs los van het leeftijdsprobleem, vind ik de opzet van Temptation Island zeer oppervlakkig en weinig doordacht. De koppels doen mee als relatietest. Als de man van het snoepgoed afblijft, wil dat blijkbaar iets zeggen. Ik vraag me wel af wat? Dat hij zich voor de camera’s een beetje weet te beheersen, toont misschien nog eerder aan dat hij autistische trekjes heeft. Of gewoon dom is: te goed is immers half zot. Of impotent. Immers, als je de kat bij de melk zet, en het dier drinkt er niet van, dan gaan we na twee daagjes toch veronderstellen dat het ziek is. Naar de dierenarts ermee.

Ik vraag me ook af of het niet egoïstisch is? Of het niet heel erg lelijk is om een stukje vlees op de grond te gooien en dan van je hond te verwachten dat deze zodanig afgericht is, dat hij het pas opeet als jij hem de toestemming geeft. Als je iemand graag ziet, doe je dat niet en als je dat doet projecteer of compenseer je controle en macht die je elders niet hebt op die situatie. Bovendien, wie wil er nu zo’n onderdanige hond zonder eigen wil of mening? Een hond die zo dom is, dat ‘ie niet een klein beetje aan zichzelf denkt? Veel ouders blijkbaar…

Ik zou de test veel relevanter vinden als we er vanuit gaan dat beide partijen de teugels laten vieren en zich veertien dagen uitleven. Als kind legt men je uit dat je moet leren delen. Dat slaat blijkbaar nergens op want zelfs als jij erdoor niet minder hebt, gun je je partner geen verzetje?! Die éne persoon uit acht miljard mensen waar jij van houdt en die jij gelukkig wilt maken, die moet zich zijn biologische nood ontzeggen enkel en alleen omwille van slaafse normaanvaarding in het leven geroepen door partners die dat verkiezen boven werken aan hun eigenlijke, infantiele het-is-van-mij-jaloezie?

Een man maakt bovendien miljoenen zaadcellen per dag aan én is biologisch geprogrammeerd om zijn zaad in het rond te strooien. Een vrouw heeft één eitje per maand te veel en daar gaat vaak een week miserie mee gepaard, waar dan bovendien nog een oplossing voor is. Meerdere zelfs. Als de man wil gaan fietsen of biljarten, vindt de vrouw het prima om intussen haar ding te doen omdat ze niet graag mee gaat. Maar als ze geen zin heeft in seks, dan geldt dat plots niet meer? Wie bepaalt die compleet irrationele norm tussen wat kan en niet kan?!

Vroeger was dat de kerk. Er wordt graag gezegd dat het was om geslachtsziekten te beperken. Daar waren toen schapendarmen voor. According to the priest carnal knowledge is a sin, I guess the visits to that hooker are just to keep reminding him! Lead by example in plaats van tegen een jongetje te zeggen: “Je moet doen wat ik zeg, niet wat ik doe”. En haal je pik even uit zijn mond zodat hij tenminste “Ja, vader” kan antwoorden. Eén ding moet je die priesters, bisschoppen, … wel nageven: de kans dat ze bij een jongetje al syfilis konden opdoen was bijzonder klein. Ja, ze leren toch nog iets zinvols tijdens die lange priesteropleiding.

Waarom geldt die regel nu nog? Wanneer beide partners na een twee weken durend orgie van drank, drugs en seks kunnen vaststellen dat ze elkaar gemist hebben, liever de vakantie met hun tweetjes hadden beleefd en eigenlijk met elkaar verder willen, betekent dat dan niet heel veel meer? En als de uitkomst net tegenovergesteld is, is het dan ook niet beter dat men daar al snel achter komt in plaats van tijdens de verbouwing of niet lang na de zwangerschap? Dat hoeft trouwens ook niet te betekenen dat men niet samen verdergaat, enkel op een andere manier misschien. Zelf heb ik het geluk om na een zware, lastige zoektocht wel een partner te zijn tegengekomen die alle belangrijke rollen volledig invult. Ik kom dus niet meer Within Temptation, maar not everyone can be so lucky

Ondanks alle vooruitgang, lijkt het maatschappelijke één-op-één model toch meer attractie te hebben dan historici beweren. Vrouwen hoeven zich hic et nunc niet meer levenslang aan een man te binden om te overleven. De maatschappij heroriënteert zich, reorganiseert zich, maar die éne vinden waarmee je zo’n hechte band hebt dat je lief en leed kunt delen, in goede en kwade dagen, dat verlangen zit volgens mij toch dieper. Benieuwd of Generatie Z hiernaar op zoek zal gaan of het toch meer los zal weten te laten?! Het zal voor hen immers nog moeilijker worden om één iemand te vinden die alle rollen vervuld. Als dat niet meer mogelijk lijkt, moeten emotionele en seksuele trouw dan hetzelfde blijven betekenen? Moeten we elkaar als partners net niet geluk gunnen? Moeten we onze geest niet eens eindelijk afstemmen op de tijdsgeest? Moeten we na Temptation Island nu ook echt nog naar Adam zkt. Eva kijken, liefie? Laat iemand anders maar in die appel bijten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s