Lesson #1: don’t underestimate the other guy’s greed!

Louter de vraag stellen of orgaandonatie een uitsluitende positieve zaak is, is voor velen al zo’n taboe dat het gesprek daar stokt. Zoals alles heeft dit te maken met (de projectie van) de egocentrische aard van de mens. Fyfan Veganista staat hier sceptisch tegenover: “wie zegt dat dit zo is?” Ik kan het haar niet kwalijk nemen, zelfs Aristoteles was verdeeld over hoe onbaatzuchtig mensen zijn. Zo luidt één citaat van hem: “Mijn beste vriend is de man die me het beste wenst voor mijn eigen belang.” Even later zegt hij ook: “O, mijn vrienden! Er zijn geen vrienden!” Zelf houd ik het net als Tony Montana op “sed magis amica veritas”.

Die waarheid is voor mij dat mensen hun organen afstaan uit angst er zelf nodig te hebben en er voordeel uit te kunnen slaan, niet de bereidheid om hun concurrenten te helpen. Naast de pax-media ook een pax-medica. Haha. Gelukkig kwam mijn geliefde niet aandraven met het frequent gehoorde cafécitaat: “als jij een andere lever nodig had, zou jij er dan ook niet één willen krijgen?” Mijn spontaan antwoord is: zeker. Een tweede antwoord een seconde later is: misschien. Echter, ik wens me én ik wens zeker mijn denken niet onderhevig te laten zijn aan persoonlijk profijt. Moeilijk? Ja, maar moeilijk gaat ook.

Het gaat er voor mij echter om de mensheid te helpen en in mijn visie staat dat haaks op, of mits enige nuance, quasi altijd haaks op het helpen van een mens. Sterker nog, het helpen van één mens kan er net voor zorgen dat heel wat andere mensen meer te lijden hebben. Dat het milieu en het dierenrijk te lijden heeft onder het bestaan van een mens, dat staat buiten kijf. De voetafdruk van een mens vertrappelt sowieso alles wat er onder terecht komt: de grond waarop hij woont, het bos dat gekapt werd voor zijn meubels, het bos dat gekapt werd om het bos te planten voor zijn meubelhout, etc.

Ook entiteiten nauwer verwant met onze manier van lijden moeten eraan geloven. De dood van een varken of een kip is niet wat me zo van streek maakt, het is het verschil in waarden en normen wel: als een mens in nood is, dienen we er zonder aarzelen, zonder twijfelen in te geloven dat die geholpen moet worden. Net zoals we zonder aarzelen, zonder twijfelen (ooit) moesten geloven in het bestaan van God. Frappant bovendien, dat die mens het vervolgens niet altijd als zijn taak ziet om uit dankbaarheid of eerlijke schaamte er toch op zijn minst voor de zorgen dat hij zelf geen leed veroorzaakt. Het is ondertussen 2018 en ik vind de het-zijn-wel-mensen-het-zijn-maar-dieren-filosofie te rudimentair om slaafs te aanvaarden.

Fyfan Vegan 7 - To give or not to give
De wereld is niet eerlijk: een kip die een nieuwe maag nodig heeft, vind er een tiental voor nog geen anderhalve euro.

De regel om een mensenleven te respecteren zodat de maatschappij niet in chaos vervalt, vind ik echter wel uitermate handig. Je hond of je kat doden is trouwens ook niet zo maar meer toegestaan, tenzij je het opeet, dan is het slachten. Of tenzij je erop experimenteert, dan is het een proefdier. De wettekst is wat mij betreft zeer onduidelijk, maar echt veel zorgen hoef je je niet te maken, zelfs als je een ander zijn hond vermoordt, kom je er heel makkelijk vanaf. Toptip dus: als je om de één of andere reden iemand wil vermoorden, vermoord dan zijn huisdier: je berokkent hem meer leed maar je komt er met een tikje op de vingers mee weg. Win-win!

Ik herinner me nog een examen in de les zedenleer tijdens mijn humaniora: “negen mensen (verkrachter, pedofiel, arbeider, filosoof, bediende, kuisvrouw, …) en een hond in een zeppelin. Eén iemand moet eruit gegooid worden, wie kies jij?” Hilarisch genoeg predikte hij het niet aanvaarden van dogma’s maar ik moest wel zijn humanisme klakkeloos accepteren. Als die hond liefde geeft en niemand kwaad doet, was het voor mij mogelijk dat deze bleef en een mens eruit moest. Het spreekt voor zich dat ik hem de schop onder zijn kont zelf wil geven, ik ben in tegenstelling tot Max Zorin wel hands-on. Die komedie, die façade wanneer het een mens betreft: dan is het plots heel erg?! Terwijl, laten we wel wezen, het rusthuis bijvoorbeeld vol zit met mensen waar niemand nog van wakker ligt tot deze voorgoed zijn ingeslapen. Dan komt immers de erfeniskwestie én de ware aard van het beestje naar boven.

Het is echter niet mijn bedoeling om enkel te choqueren. Dan haken mensen immers af, wat hen wel als een interessant vraagstuk in de oren klinkt is: “begrijp je dat je organen afgeven aan een fascistisch leider (dial it down to Hitler for all intents and purposes) waarschijnlijk niet uitsluitend een goede daad is?” Dat is een extreme stelling die in mijn beperkt observatieonderzoek wel constructief blijkt. Je redt één mensenleven, maar er sterven en lijden waarschijnlijk een miljard mensen door diens beleid… heeft de orgaandonor hier niet een heel, heel klein beetje schuld aan?

Voor Fyfan Veganista is het een statistisch spel. Als haar orgaan per ongeluk een Hitler in staat stelt om massamoorden te organiseren, dan heet dat pech. Niet voor haar natuurlijk … ik vind dat ergens te gemakkelijk. Bovendien ziet zij mensen positiever in dan ik waardoor de kans dat het bij iemand slecht terecht komt, in haar ogen veel kleiner is. Daar valt inderdaad over te discussiëren: in mijn strijd ondervind ik dat we met zoveel zijn, dat iedereen concurrent van elkaar is, maar dat is perceptie (van iemand die geen conclusies getrokken heeft uit Scarface).

De ecologische impact heeft minder invloed op haar beslissing. Daar sta ik wel achter: de mens is de konijnenpopulatie in een overvol jachtgebied zonder natuurlijke vijand. Als de jager geen beleid voert, voert moeder natuur het uiteindelijk wel op haar tempo en op haar meedogenloze wijze. Waarom maak ik me eigenlijk zorgen? Waarom wil ik trachten pro-actieve oplossingen te steunen waar geen mens van wakker ligt? Ook niet degene die veel kleinkinderen heeft. Moeder natuur zal de klus wel voor mij klaren! Het zal allemaal wel wat wreder gebeuren en de zwakkeren zullen er dan wel eerst aan geloven, in een bootje tussen Afrika en Spanje of Italië bijvoorbeeld, maar het evenwicht raakt wel hersteld.

Bovendien hebben we ook een andere kijk op statistiek. Mijn wederhelft kijkt naar hoe groot de kans is dat iets gebeurt, terwijl ik net kijk hoe groot het gevolg is wanneer het zou gebeuren. Of om Bear Grylls te citeren: “time spent in preparation is never wasted”. De kans dat je met de wagen een lekke band hebt, is inderdaad zeer klein en het leek haar dan ook overkill dat ik proppen, compressor, opgepompt reservewiel, startkables, etc. in onze wagen heb liggen. Tot er Brexit-minded mensen enkele zelf-tappende vijzen in onze band hadden gedraaid aan de westkust van Engeland. Vijftien minuten later en 1€ armer was het probleem verholpen. Zonder die voorbereiding hadden we daar mooi gestaan. Besides, I would have missed an opportunity to proof my masculinity!

Fyfan Vegan 7 - Zelftappende Schroef

Enfin, voor mij hoeft de onrechtvaardigheid niet zo groot te zijn als een volkerenmoord om er niet actief aan te willen bijdragen. Als ik dan kijk naar hoe groot de kans is dat mijn orgaan naar iemand gaat die er schade mee aanricht door ermee voort te leven, moet ik vast stellen dat die negenennegentig procent bedraagt, Franciscus van Assisi die bracht een boodschap die zijn voetafdruk het waard maakte dat hij zuurstof gebruikte … maar verder kan ik niet zo onmiddellijk op iemand komen. (Ja, tuurlijk: mijn vrouw, mijn moeder en mijn zus. Alsjeblieft, mijn blog telt nu al vijf bladzijden, als ik die cafépraat ook nog expliciet moet behandelen … indien u zich deze vraag oprecht stelt, gelieve de blog dan van op het begin opnieuw te lezen.) Die keuze maakt iedereen voor zichzelf, maar net zoals op andere vlakken staat ook in deze quasi niemand stil bij de consequenties voor anderen.

Onvermijdelijk doemt ook het vraagstuk op: wat als men de mogelijkheid krijgt om te kiezen aan wie men organen zou doneren. Dat zou voor mij een heel andere strategie vereisen, maar op dat vlak zie ik momenteel weinig wetgevende macht moedig genoeg om daar aan te raken. Bijgevolg is dat ook voor mijn denken minder prioriteit. Het huidige systeem dwingt me wel tot actie. Noodzaak primeert bij mij immers niet. Verslaving is een ziekte, daar niet van, maar iemand die heel zijn leven lekker heeft toegegeven aan drank en drugs en al lang op de wachtlijst staat, zou dus voorrang krijgen op iemand die in het verkeer door diezelfde dronkenlap van de baan is geramd omdat diens toestand minder hoopvol is of omdat hij ouder is?!

In De Ideale Wereld zouden er voldoende organen beschikbaar zijn voor iedereen, misschien zelfs in een labo op maat gekweekt. “Armoede is de vader van revolutie en misdaad”, zei Aristoteles. Daar ben ik heilig van overtuigd, in een wereld waar iedereen voldoende heeft (door een basisloon, door recht op medische zorgen, door allerlei mechanismen …), zal bij het merendeel van de mensen de egocentrische aard niet meer naar boven komen. In die zin zou mijn lichaam tijdelijk meer vrede kunnen brengen door miniem bij te dragen aan een evenwicht tussen vraag en aanbod. In principe is het dus bijzonder democratisch uitgangspunt dat iedereen zijn organen heeft af te staan en dat de meest behoevende met de langste levensverwachting geholpen wordt. Tenzij dat een smeerlap is natuurlijk, dan help ik zelf om mijn eigen idealen tegen te werken, als de Jood die de andere Jood de put in smijt. En mja, hoe ik een smeerlap definieer wijkt af van die van de norm van de meerderheid, maar daarom niet van de waarheid. Trouwens de meerderheid van de mensen kijken naar Familie of Thuis, ahaaaaa: daar heeft u niet van terug!

Voor sommigen lijkt het volgende dan ook paradoxaal maar toch zou ik rationeel gezien mijn lichaam willen afstaan aan de wetenschap. Zoals gezegd, wil ik de mensheid vooruit zien gaan en kennisvergaring en -overdracht vind ik het essentieel plaveisel voor de weg naar een rechtvaardige, gelijke samenleving. Op korte termijn profiteren uiteraard ook enkele smeerlapjes mee van het onderzoek dat op mijn lichaam is gebeurd, maar op langere termijn weegt dat niet op tegen de vele voordelen. Ook ecologische: indien mijn lichaam een fractie van een druppeltje is in onderzoek naar kankerbestrijding, zal de ecologische voetafdruk op de afdeling oncologie verkleinen. Dat er minder geleden dient te worden, is uiteraard enkel positief. Als man van de liefde wens ik dat niemand toe. De mens heeft echter meer schuld aan zijn egoïstische aard of aan de erfzonde dan dat men een krokodil of jachtluipaard als slecht mag beschouwen wanneer het een antilopenkalfje aan flarden scheurt. With Great Power Comes Great Responsibility! Mensen die zo redeneren of dit op zijn minst erkennen en daaraan willen werken, die gun ik lijf en leden van harte. Haha.

Indien een kankerpatiënt dan toch geneest, nogmaals: liefst zonder hem een lange lijdensweg te laten afleggen. Uiteraard zal hij door zijn bestaan noodgedwongen van anderen nemen, maar als cultuuroptimist geloof ik er sterk in dat de oplossing niet ligt in het repressief onderdrukken van de aard van het beestje. Dat lukt soms wel, toch: geboortebeperking is goed, schoolplicht voor meisjes is beter. Het creëren van een wereld waarin tegenover dat recht ook de verplichting staat zelf gelijkheid en rechtvaardigheid te handhaven, is misschien utopie maar tegelijk ook een nobel streven. Jezus heeft het met succes aangekaart en ik wil ondanks mijn beperkingen ook mijn kruisje … ik bedoel steentje bijdragen. Wie anders ziet u in zijn voetsporen treden?

Wat Jezus kan, kan ik ook?! Helaas, de boodschap is er maar de verspreiding laat te wensen over, het corpus delicti is deze blog. Jezus bereikt 2000 jaar na zijn onnavolgbare stunt nog altijd miljarden mensen. Zelfs voor het digitale tijdperk, zelfs voor de boekdrukkunst wist hij hoe hij zich in de schijnwerper moest plaatsen. Van vijf lezers naar vijf miljard? One small step for Jezus, one giant leap for Fyfan Vegan. Nu goed, Jezus was wel recht door zee (of nee, dat was Mozes): dat niveau van acties vereist mijns inziens, alsmede dat van andere grote denkers, toch een grotere, psychische afwijking dan de mijne. Mais bon fin de la journée, les excuses sont faits pour s’en servir …

Dus, to give or not to give … wat is de rede zonder het hart? Het is de ontwikkeling van de geest die het hart toelaat de juiste keuzes te maken. Mijn hart gaat uit naar degene die zich niet zelf kunnen verdedigen, die onrechtvaardig worden behandeld door ons als superieure soort: een varken, een wesp, een boom, een bloem en stukje gras.

Zalig zijn de armen van geest, helaas zijn ze met zoveel dus de hemel lijkt me momenteel meer een overbevolkte gevangenis. ’t Is vriendelijk Sinte-Pieter, maar ik ga liever wandelen met Cerberos, in ’t bos.

Bovendien valt er nog aan mezelf te werken vooraleer ik irrationele, emotionele elementen kan uitschakelen. Ik ben graag in controle zelfs al besef ik dat die grotendeels schijn is. Het slaat nergens op, maar zelfs dood wil ik niet opgesloten zitten of deelnemen aan een systeem waar ik tijdens mijn leven zo veel negativiteit voor voelde. En hoewel ik van streng toegepaste regels hou, kan ik moeilijk regels aanvaarden die haaks staan op mijn overtuiging van wat goed is. Dus schrijf ik Born to kill op mijn helm, speld ik een vredespin op mijn revers en steek bij mijn overlijden nog een laatste keer de middelvinger op naar alle moutons de Panurge die dogmatische normen volgen én aan andere opleggen.

Fyfan Vegan 7 - Welgemeende Fuck You
Mijn welgemeende fuck you, zorgt hopelijk voor een rebels signaal. Ambitieus en arrogant als mensen met overtuiging zijn, hoop ik mensen met onderstaand idee te inspireren en aan te zetten tot verandering of op zijn minst bewust te maken dat mensen die anders denken dan zij, daarin gerespecteerd dienen te worden.

Ik woon op veertig minuutjes van de Duitse grens en nog korter bij de Nederlandse. In Nederland kost een ecologische kartonnen doodskist honderd euro. In Duitsland heb ik zelfs de mogelijkheid om me in een speciale zone in een bos te laten dumpen waar ik rechtstreeks als voedsel voor fauna en flora kan dienen. Een ecologisch en minimalistisch leven leiden, maar dan wel tweeduizend euro aan kist geven om gewoon op te branden?! Funeraria, de enige retailers die nog niet te lijden hebben onder een transparante markt. Mensen worden blijkbaar graag opgelicht, als retail-rebel heb ik er geen andere verklaring voor.

Bovendien, vlees kweken en ander begraven: hoe idioot kan het worden? Als er één van mijn uit de legbatterij “geredde” kippen sterft (doodgebeten of van ouderdom overleden) zijn de mogelijkheden legio:

  • schenken aan een vleeseter zodat die geen extra plofklip doet lijden.
  • in een plastic emmer met gaatjes in de zon staan. Na een week krioelt het van de maaien die door de gaatjes vallen en gretig door de andere kippen opgepeuzeld worden.
  • gekookt worden samen met tafelafval en oud brood om zo als voeder gebruikt te worden waardoor er minder landbouwgrond nodig is om granen te kweken.
  • materiaal voor een oefenend taxidermist.
  • didactisch/sensibiliseringsmateriaal voor een school.
  • hondenvoer.

Wie gooit er nu immers een kip weg? Dat is toch verkwisting? Bovendien, willen we toch dat het dier niet voor niets is gestorven of dat toch als excuus aanwenden? Maar een mens die vanzelf dood valt, daar gaan we nog eens een hoop energie tegen aan gooien om hem te verbranden, samen met een houten kist die perfect hergebruikt zou kunnen worden en die bovendien gelakt is met chemische troep. (Maar oeh, een gsm mee in de kist, daar gaan we niet mee beginnen …)

In welke mate men zelf zijn weg kiest of die voor hem gekozen is: voer voor een andere discussie. Vast staat dat de mensen die ik op mijn weg kruiste van die aard waren dat ik ze liever kwijt was dan rijk. Wat mijn denkrichting uiteraard enigszins beïnvloedt, Fyfan Veganista ontmoette willens nillens meer lieve, zorgende, gevende mensen, waardoor het voor haar iets moeilijker is mijn standpunt te begrijpen. In dat opzicht, moet ik alle smeerlappen dus dankbaar zijn: door hen heb ik het licht gezien.

Pythagoras: “A lack of education is the mother of all suffering.” Et comme l’enfer c’est les autres … mogen ze van mij in vrede rusten. Want leven en laten leven, hoewel een nobel streven dat ik zoveel mogelijk tracht te benaderen, blijft een contradictio in terminis. En dat kan niet volgens Aristoteles principium non contradictionis, maar die had ook nog nooit van quantum-theorie gehoord natuurlijk.

Wel heb ik het geluk gehad in te zien dat zelf smeerlap worden niet de gunstigste oplossing is, hoewel ik begrijp dat dit het meest haalbare is voor sommige individuen. Nee, ik wil positiviteit brengen en niet ironisch zal dat na mijn dood waarschijnlijk beter lukken dan tijdens mijn leven. Het egocentrisme noopt ook mij immers – het spijt me oh heilige Sint-Franciscus van Assisi – om productiemiddelen op te sparen. Na mijn dood en die van Fyfan Veganista heb ik echter wel een plan met die middelen. Bewust kinderloos zijn is de meest ecologische keuze die je kunt maken op zelfmoord na én het stelt ons ook in staat met de tijdens ons leven niet verbruikte middelen, een poging te doen om onze afdruk te compenseren en misschien zelfs wat extra terug te geven.

Het is mijn laatste wens om mijn stoffelijk overschot nog warm op een passagiersstoel te hebben gezet en in een bos gedumpt mijn laatste rustplaats te vinden. Niet met een gedenksteen of bloemen, maar op de manier waarop een bos leeft. Mijn zaad verkwist ik, mijn vlees is voor maître corbeau et maître renard. Liefst zou dit mijn eigen bos betreffen waarvoor ik tijdens mijn leven de nodige stappen heb ondernomen om het te verwerven én dat ik via een juridisch technisch correcte weg wil terug schenken aan de natuur. Net zoals dat in Pripyat is gebeurd na de kernramp van Tsjernobil. Een oase van groen en rust waar plant en dier nu nog vertrappeld worden.

M’n nonk Willy is twee weken geleden van ons heen gegaan. Heel plots. Een paar dagen ervoor stond hij nog in de tuin toen ik trots als een haan mijn mooi herstelde kippetjes ging voeren. Tijdens het groeten lag hij in een simpele kist, zijn nabestaanden volgden zijn sobere wens. Naast zijn eigen talrijke kroost, ving hij ook elke zomervakantie kinderen uit het getroffen nucleaire gebied op. Kinderen die huilden toen ze terug moesten, die smeekten om te mogen blijven. Ik krijg er nog kippenvel van.

“Ja, wel dan, je kan toch veel constructiever werken Fyfan, neem een voorbeeld aan je nonk-zaliger?!” Voor een dakloze die mijn stulpje zou betrekken lijkt dat inderdaad constructiever, maar daar zijn al organisaties voor (enfin, doorsluis-instellingen maar allé, stel dat je zo’n parasiet sponsort met je lichaam) en ik zit in met de nog zwakkere in de maatschappij. De vzw Fyfan Vegan zou bijvoorbeeld mijn overlijden niet doorgeven en me laten vergaan met een dogtag om mijn hals dat mensen naar mijn ideologische intentieverklaring leidt, vervolgens mijn hek dichtlassen, jaarlijks het KI betalen en opletten dat het domein gevrijwaard wordt van de menselijke soort. Doel is om dat minstens honderd jaar, vijf generaties vol te houden. Eén hectare die nu eens niet in dienst staat van de mens, dat is mijn grootste wens.

† Bedankt om me de weg tonen Nonk Willy, stel het goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s