Merry Morals & Happy Habitats

Hoera, nog eventjes en de dagen lengen weer. Al durf ik na ettelijke decennia data-gathering wel te extrapoleren dat de echte strijd pas begint in februari of maart. Dan zijn we immers nóg weken verwijderd van het mooie weer. De feestdagen vormen een mooi moment om te reflecteren, samen te zijn, vooruit te kijken en moed te scheppen om het tot april vol te houden. Kerstmis en Oudjaar zijn voor mij dan ook heilig. Zij het niet letterlijk.

Zinvolle en ecologische cadeautjes zijn hic et nunc legio, maar hoe zit het met de vele feestdissen? Ik eet gewoon waar ik achter sta en de rest laat ik aan me voorbij gaan, enfin c’est à dire, je les dirige étant donné qu’ils ne marchent plus …

Met een briljante keukenprinses als schoonmoeder zal ik mijn buikje nog meer dan rond eten. Nu, eten is sowieso niet wat de avond voor mij geslaagd maakt. Goed gezelschap, leuke gesprekken, een lach, hartelijkheid én een vriendin die me achteraf spreekwoordelijk schouderkloppend zegt dat ik me correct gedragen heb, … is me veel meer waard dan nog één keer lekker eten voor de magere dagen die er niet meer aankomen. Overdaad aan kerstvoer is het nieuwe overdaad aan kerstcadeau’s. Wel lastig hoor, altijd twintig jaar voor zijn op Jan-met-de-pet, maar als groot denker moet ik daar maar mee overweg kunnen.

Gelukkig waait de kalkoen-trend hier nog niet over, baah zo’n gortdroge boel. Daar zou ik voor passen zelfs al at ik vlees. Wat doe ik daarentegen met de oesters, kreeft, mosselen, escargots, eieren, honing, … ik heb er geen zwart-witte mening over. There’s a first for everything! Hoewel ik in het verleden twee keer ernstig ziek ben geweest van oesters, wordt er toch van beweerd dat ze veel nuttige mineralen bevatten en is het net als de rest van de opsomming een delicatesse. Oesters zijn rijk aan ijzer, zink, vitamine B12, … en net die heb je als veganist niet te veel. Echter, weegt het positieve gezondheidseffect op tegen de vervuiling uit zee die je via schelpdieren mee binnenkrijgt? Lijkt me van niet. Les excuses sont faites pour s’en servir, les huîtres ne le sont pas.

Ben ik wel veganist als ik oesters eet? Louter technisch gezien, vrees ik van niet. Het is makkelijk om te stellen dat die buitenaards ogende levensvorm zo ver van een levend wezen afstaat, dat het een plant is. Zelfs al ware het een insect, een insect is geen plant. Ik wou dat ik onomwonden kon stellen dat het ethisch verantwoord mag voelen om oesters of mosselen te eten, maar die domme redenering maken vegetariërs met zuivel en vis al… Langs de andere kant dien ik ook te aanvaarden dat een mensenleven fundamenteel egocentrisch is. En mijn zorgvuldig opgekweekt slaatje dat ik sinds februari in de veranda laat kiemen, snij ik ook doodleuk van de wortel af eens hij voldoende gekropt is. Een sla is in die zin een kalfje, want de plant zou nog doorgroeien, zaad werpen, … Een grens trekken in welk door mij veroorzaakt leed verantwoord voelt en welk niet blijkt dus geen sinecure.

Een perzik opeten vind ik wel verantwoord. Tenminste als je de pit ergens gooit waar die mogelijks kan ontkiemen. De boom geeft ons fruit en vraagt of wij in ruil zijn zaad willen verspreiden, dienst wederdienst – of voor de treehuggers: you scratch my back, I scratch your bark. Naar de dames van plezier gaan voelt voor mij niet als inherent moreel fout gedrag. Zolang je hen immers betaalt voor een dienst die zij verlenen, is dat niet in se niet anders dan een boekhouder of kuisvrouw onder de arm nemen. Fout wordt het als vrouwen ertoe verplicht worden of slachtoffer zijn van uitbuiting. In die zin voelt een eitje van de kippetjes, die ik uit de legbatterij “redde” en een grote tuin met warm en veilig hok aanbied, evenmin fout. Als mensdieren en dieren, zoals ik in mijn vorige blog veronderstelde, dezelfde rechten hebben, dan geldt dat toch ook voor de verplichtingen? Voor niks gaat de zon op! En je kunt dan wel met de kippen op stok gaan et vivre de l’amour et de l’eau fraîche, er komt toch een moment dat de honger die gedachten ver verdrijven zal.

Trouwens, als ik dan toch een goede habitat heb gecreëerd voor die kippen, kan ik er dan niet beter nog een eend bijzetten, zo’n ras dat naaktslakken eet? Waarom lijkt het meer oké wanneer een eend op slakkenjacht gaat dan wanneer ik ’s nachts met de zaklamp en een mesje of potje zout op slakken ga jagen? Het resultaat is hetzelfde. Rationeel gezien zijn slakken een pest. Als ik hun aantallen niet terugdring, heb ik geen groentjes meer over in mijn tuin, dus jah … welke keuze heb ik dan? Eerlijk, ook ratten lijken een plaag en op sommige plaatsen zijn die schattige eekhoorntjes dat zelfs… maar dan is het plots niet meer oké om je te verdedigen? Om maar te zwijgen van de marter of de vos die het kippenhok binnendringt. Mijn kippen mag ik redden van de vos maar mijn slaatjes niet van de slakken?

Langs de andere kant geeft die slak mij rechtstreeks eigenlijk niets terug. De egel zijn honger wordt gestild, maar verder… Anders is het bij de bijtjes. Wanneer ganser legers en generaties van legers bijen hebben gewerkt om een wintervoorraad honing aan te leggen, ben ik de parasiet wanneer ik die afneem. Oké, imkers geven ze suikerwater in de plaats maar als een homejacker de flatscreen en iPhone op brutale wijze steelt, lijkt het me ook niet bevredigend dat hij een beeldbuis-tv en Nokia 3310 in de plaats legt, toch?

Als levende mens neem ik natuurlijk sowieso (iets van anderen af), maar de mate waarin kan ik wel bepalen en daarom kies ik ervoor om zo min mogelijke parasitaire dief te zijn. Dit is voor vele minder grote denkers het moment waarop ze het tegenstrijdigheid of hypocriete argument aanhalen. Ik ben graag een beetje tegenstrijdig als ik daardoor een beter mens ben, maar waarmee je zulke de mensen meer de mond snoert, blijkt uit mijn ervaring volgende zin te zijn: “Ik heb gisteren een mazoutje gedronken, dus nu kan ik maar beter ineens alcoholist worden? Dan ben ik tenminste rechtlijnig!”

Ik ga qua voeding dus sobere feestdagen tegemoet, maar dat voelt toch als een verrijking. Ook zonder oesters en kreeft. Met mijn reserves kan ik wel een paar sobere avondmaaltijden overbruggen. Bovendien smaakt mijn ontbijt dan eens zo hard, honger maakt rauwe bonen zoet.

FyFan Vegan 4 - Merry Morals & Happy Habitats.jpg

Dat ontbijt bevat zelfs geen eitjes. Het is een soort van gewonnen brood / pain perdu / wentelteefjes met amandel- of soyamelk en zonder suiker. Ik neem een pan en breek er oude stukken brood in, giet er de soyamelk over en voeg een handvol gedroogde bessen toe, twee appels in partjes en eventueel wat amandel- of kokosschilfers. Eventjes laten trekken en dan op een zacht vuurtje laten opwarmen. Vrolijk afwerken kan met framboosjes uit de vriezer, al verrichtte dat niet het wonder dat ik verhoopte bij mijn vriendin. “Hmmm, ’t is wel veel lekkerder dan het er uitziet!”. Ze ziet eruit als een blonde godin, maar dat weerhield me er niet van ad rem wat banter haar richting uit te gooien: “Ooooh dank je liefie, jij ook!”.


Vrolijke kerst en fijn eindejaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s